مقایسه اثربخشی روایت درمانی راه حل محور و درمان راه حل محور بر کیفیت زندگی زوجین دارای تعارض
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره، گروه روانشناسی و مشاوره، واحد بین الملل قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
2 استادیار گروه مشاوره، دانشکدهی علوم انسانی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران (نویسنده مسئول)
3 استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
doi
10.22038/mjms.2024.80962.4663چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روایت درمانی راه حل محور و درمان راه حل محور بر کیفیت زندگی زوجین دارای تعارض انجام شد. روش پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل به همراه آزمون پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان شیروان در سال 402-1401 بودند. نمونه آماری شامل 30 زوج دارای تعارض زناشویی بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. درمان روایت محور راه حل (SFNT) و درمان مبتنی بر راه حل (SFT) به طور جداگانه به مدت 6 جلسه برای گروه های آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی(WHO) بود. برای تجزیه و تحلیل داده از آزمون های تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی با استفاده از نرم افزار آماری spss-26 استفاده شد. نتایج نشان داد که روایتدرمانی راهحلمحور و درمان راهحلمحور بر پس آزمون و پیگیری کیفیت زندگی زوجهای متعارض باثرگذار بود (001/0>P). همچنین، نتایج نشان داد که تأثیر روایت درمانی راه حل محور بر متغیر کیفیت زندگی زوج های متعارض بهتر از درمان راه حل محور بود (001/0>P). با توجه به نتایج تحقیق می توان گفت که در جهت حل تعارض زوجین می توان از هر دو رویکرد استفاده نمود هرچند که اثربخشی رویکرد روایت درمانی راه حل محور نسبت به درمان راه حل محور بیشتر بود.