درد و رنج و ناخشنودی انسان از شرایط زندگی در آ ثار بوریس ویان
نویسندگان
1 دانشگاه آزاداسلامی واحد تهران مرکز
doi
چکیده
نخستین اثر بوریس ویان در طی جنگ جهانی دوم نوشته شده اما او مستقیماً تحت تأثیر جنگ نبوده است. اساساً طرز فکر خودمحور او مانع از وابستگی وی به هر گونه مکتب و جهان بینی گروهی میشود به همین دلیل هم عقاید و افکارش برخلاف نویسندگان بزرگی چون سارتر وکامو است.سارتر با توسل به آزادی میتواند تا حدی به زندگی پوچ، سرزندگی دهد اما آزادی نمیتواند پوچی زندگی را از نظر ویان تغییر دهد. او برای رهایی از این پوچی نخست به خود انسان متوسل میشود تا ناخشنودی و درد و رنج زمانه را تقلیل دهد و شرایط انسانی را بهتر و قابل تحملتر کند. اما انسان نمیتواند ناخشنودی و بیمعنایی زندگی را از خود دور کند پس به دنبال وسیلهی دیگری برای بیرون رفتن از درد و رنج است. ابتدا به انسان و عشق توجه میکند اما اینها پاسخی برای این ناخشنودی و بیمعنایی زندگی نیستند. سپس به اشیاء توجه میکند تا از پوچی رهایی یابد و بعد از آن نیز به دوست ویار متوسل میشود. اما هیچکدام نمیتوانند پاسخی برای پوچی زندگی بیابند. همانطور که آنان خشونت را جزئی از زندگی خود میداند، اشیاء نیز همانقدر خشن و ظالم هستند. یار و همراه نیز نمیتواند او را از پوچی زندگی نجات دهد. سرنوشتِ انسان، مرگ، ناامیدی، ناکامی و شکست است و هیچگاه نمیتوان از آن خلاصی یافت. آنچه که سراسر رمان ویان را در برمیگیرد ناامیدی انسان است و به شکلی ناخودآگاه متأثر از دوجنگ جهانی است.