تجزیه ژنتیکی صفات زراعی و مقاومت به ریزش دانه در سویا (Glycine max)

doi
10.22092/spij.2017.111130
چکیده

سویا (Glycine max) به‌دلیل برخورداری از روغن وپروتئین خوراکی به‌عنوان یک گیاه زراعی مهم در دنیا محسوب می‌شود. به‌منظور تعیین نحوه وراثت صفات زراعی و مقاومت به ریزش دانه در سویا از تلاقی T215 × تلار، نسل‌هایF1، F3، BC1 و BC2 تهیه و به‌همراه والدینP1 و P2در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با دو تکرار مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج این بررسی نشان داد به‌ترتیب اثرهای غالبیت و پس از آن اثرهای افزایشی بیشترین تاثیر را در کنترل ژنتیکی صفات مورد بررسی داشتند. نحوه توارث صفات مراحل زایشی شامل شروع‌گلدهی با شروع پرشدن دانه و پرشدن کامل دانه با رسیدن کامل، و عملکرد دانه و اجزاء مرتبط با آن، به ویژه عملکرد دانه با تعداد غلاف در بوته و ارتفاع بوته با تعداد گره در ساقه شباهت زیادی داشتند. در مقاومت به ریزش دانه سهم اثر غالبیت بیش از اثر افزایشی بود. اما اثر متقابل اپیستازی نیز در بروز این صفت تاثیرگذار بود.