فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: اختلال اضطراب فراگیر اخلالی است که در طی آن فرد به طور دائم درباره رویدادهای آینده نگران است و از آنها می ترسد، موضوعی که به نگرانی مزمن و بیمارگون درباره رویدادها منجر می شود. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی­سازی بر مشکلات بین فردی و ناگویی هیجانی افراد دارای اختلال اضطراب فراگیر انجام گرفت. روش کار: پژوهش حاضر کاربردی، از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل افراد دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره منطقه یک شهر تهران در سه ماهه پاییز سال 1402 بودند. در این پژوهش تعداد 34 فرد دارای اختلال اضطراب فراگیر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه­های آزمایش و گواه جایدهی شدند (17 نفر در گروه آزمایش و 17 نفر در گروه گواه). افراد حاضر در گروه آزمایش درمان مبتنی بر ذهنی­سازی را طی هشت هفته در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر (GADQ)، پرسشنامه مشکلات بین فردی (IPQ) و پرسشنامه ناگویی هیجانی (AQ) استفاده شد. داده‌ها با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی­سازی بر مشکلات بین فردی (001/0>P؛ 65/0=Eta؛ 57/59=F) و ناگویی هیجانی (001/0>P؛ 60/0=Eta؛ 51/48=F) افراد دارای اختلال اضطراب فراگیر تأثیر معنادار دارد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های حاصل از پژوهش حاضر، درمان مبتنی بر ذهنی­سازی با بهره‌گیری از آموزش مهارت‌ها و نگرش‌های بهنجار، تقویت انعطاف‌پذیری و مقابله با استرس، افزایش ظرفیت ارتباطی، پذیرا بودن نسبت به دیدگاه دیگران و ایجاد ذهنیت موفق می‌تواند به عنوان درمانی کارآمد در جهت کاهش مشکلات بین فردی و ناگویی هیجانی افراد دارای اختلال اضطراب فراگیر مورد استفاده قرار داد.