تجلی کلام شیعی در تعلیقات امام خمینی (ره) بر مقدمه قیصری
نویسندگان
1 استادیار گروه عرفان اسلامی پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/matin.2022.314466.1975چکیده
اساساً خاستگاههای کلامی عارفانِ پیرو مذاهب اسلامی در آرا و چهبسا در کشف و شهود آنان تأثیرگذار است. بر این اساس، قیصری در بیان مصادیق مکاشفات و کرامات متأثر از اندیشههای کلامی اهل سنت است. سید حیدر آملی نیز بهعنوان یک عارف شیعی، رسول خدا(ص) و اهلبیت او را برتر از دیگر پیامبران و اولیا و برگزیده اهل عالم و کاملترین آنها میداند. ازنظر امام خمینی نیز علی (ع) صاحب ولایت مطلقه کلی است و ولایت باطن خلافت است و ولایت مطلقه کلی باطن خلافت دنیایی است. با این حال، عرفان شیعی تفاوت ماهوی با عرفان اسلامی در جهان اهل سنت و جماعت ندارد، البته فرقی اساسی در مصادیق انسان کامل وجود دارد که به اعتقاد عرفای شیعه، دوازده امام، مصادیق اصلی و حقیقی انسانهای کامل هستند و این مشابهت در مفاهیم، نشانگر همافق بودن تشیع و عرفان در مبحث ولایت است.شاید بتوان گفت عرفان شیعی ـ اگر معنای محصلی داشته باشد ـ بیشتر حاصل تبلور اندیشههای کلامی شیعی در بیان مصادیق انسان کامل است چراکه عرفان شیعی اساساً تعلیقهای بر عرفان اسلامی در جهان اهل سنت و جماعت است و اصولاً در مبانی عرفانی، تفاوت چندانی با آن ندارد مگر در تعیین مصداق انسانهای کامل. بدینسان در این مقاله، تجلیات کلام شیعی را در نگاه حکیم و عارف شیعی معاصر، امام خمینی، بر اساس تعلیقات او بر مقدمه عارف اهل سنت، شرفالدین قیصری، مورد بررسی، تحلیل و نقد قرار میدهیم.