فضایل عقلانی و اخلاقی انسان متعالی از منظر امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، پژوهشکده فلسفه و کلام اسلامی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، مدیر گروه پژوهشی فلسفه و کلام اسلامی جامعه الزهرا (س)، قم. ایران.
2 دانشجوی دکتری جامعهشناسی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، طلبه سطح 3 جامعة الزهرا (س)، قم، ایران. (نویسنده مسئول)
doi
10.22034/matin.2023.203044.1521چکیده
فضائل عقلانی و اخلاقی از مهمترین مسائل انسانشناسی معاصر است. این مبحث در ترسیم انسان متعالی و استکمال نفس جایگاه ویژه ای دارد. امام خمینی فیلسوفی فضیلت مدار و عملگراست که ویژگیهای متعددی را برای انسان متعالی برمیشمارد. بسیاری از این ویژگیها تحت عنوان فضایل عقلانی و اخلاقی قابلجمعاند. بیان اجناس چهارگانه فضایل، اقسام عقلانی و اخلاقی آن، نامتناهی بودن و چگونگی کسب آنها، نقش اعتدال در فضایل و جایگاه فضیلت در اجتماع انسانی از مباحث موردتوجه ایشان است. امام همچون ملاصدرا، علم را در رأس فضایل عقلانی و عدالت را در رأس فضایل اخلاقی مطرح کردهاند. پژوهش حاضر با روش مطالعه اسنادی درپی تبیین رویکرد خاص امام خمینی در استفاده از مفهوم محوری فطرت در تعریف فضایل است که در بستر رویکرد تقدم علم عملی بر نظری ایشان در سراسر منظومۀ فکریشان گسترده شده و از ابتکارات ویژۀ ایشان است. تأکید مضاعف امام بر فضایل اخلاقی نسبت به فضایل عقلانی سبب توجه ویژه ایشان به تشکیل مدینۀ فاضله در راستای فضیلتمندی نوع انسان است. غلبه رویکرد فطرت محورانه و عملگرایانۀ ایشان سبب تسری فضایل از حوزه فردی به حوزه مسائل سیاسی و اجتماعی است. وی تزکیه نفس را عامل فضیلتمندی و حجب ظلمانی و نورانی را مانع دستیابی به فضیلت حقیقی و قرب باریتعالی دانسته و بهتبع این بحث، سخن از رذایل بینهایت را نیز مطرح میکنند که سبب نقص در شکلگیری هویت انسانی و سقوط او در جانب کاستی و نقصان است. فضیلتمندی انسان در اندیشه امام به حدی پررنگ است که میتوان روش او را در شناخت انسان، انسانشناسی فضیلتگرایانه دانست.