شناسایی سبکهای متعارف فرزندپروری در خانوادههای ایرانی متناسب با فرهنگ ایرانیـاسلامی: تحلیل محتوای کیفی
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران .
2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.30487/jcp.2024.437455.1651چکیده
امروزه اکثر خانوادهها در سراسر جهان با چالش تربیت فرزندان خود روبرو هستند. این واقعیت غیر قابل انکار است که لازمۀ تربیت موفقیتآمیز فرزندان شناخت درست ابعاد مختلف تربیت و نیز آگاهی صحیح از فرهنگ و جامعهای است که در آن زندگی میکنند. با توجه به اهمیت و نقش بافتار فرهنگی در چگونگی پرورش و تربیت فرزندان، پژوهش حاضر با هدف شناسایی سبکهای متعارف فرزندپروری در خانوادههای ایرانی انجام شد. مطالعۀ حاضر از نوع طرحهای کیفی بود که به روش تحلیل محتوا و به شیوۀ تحلیل نهفته انجام شد. جامعۀ هدف از یک طرف، شامل 7 نفر از متخصصان روانشناسی، 6 نفر از کارشناسان مذهبی و 8 نفر از والدین ایرانی بود که به روش نمونهگیری هدفمند تا رسیدن به اشباع با آنها مصاحبۀ نیمهساختاریافته انجام شد و از طرف دیگر، با مطالعۀ منابع، آموزهها و متون اسلامی به روش کتابخانهای، شیوههای مناسب فرزندپروری گردآوری شد. تحلیل یافتهها در بخش نخست منجر به کشف شش طبقۀ اصلی، از قبیل سبک فرزندپروری مبتنی بر صمیمیت و درکپذیری، مهرورزانه، همراهی و حمایت، شناخت رشد فرزندان، داشتن برنامۀ باثبات و معقولانه و فرزندپروری مبتنی بر آموزش معنوی شد. همچنین با تحلیل منابع، متون و احادیث اسلامی شیوههای تربیتی همچون فرزندپروری مسئولانه، فرزندپروری مبتنی بر اخلاق، دوستی و محبت، فرزندپروری مبتنی بر صلابت، نشاط و نظم، تکریم و احترام به اولاد، عدالت میان فرزندان و عواملی از این قبیل مورد تأیید و تأکید بود. از آنجا که محتوای شناساییشده هم بر اساس متون و سبک زندگی اسلامی و هم براساس مصاحبۀ مستقیم با متخصصان روانشناسی، کارشناسان مذهبی و خود والدین ایرانی کشف و استخراج شدهاند، نتایج پژوهش میتواند بستر مناسبی برای پر کردن خلأهای فرهنگی موجود در زمینۀ فرزندپروری در جامعۀ ایرانی فراهم آورد.