توسل به زور به منظور دفاع از خود در اسلام با نگاهی به دیدگاه امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 استاد گروه الهیات و معارف اسلامی، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
2 دانشیار گروه حقوق بین الملل، واحد علوم تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری الهیات و معارف اسلامی، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد علوم تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دانشیارگروه فقه و حقوق خصوصی، دانشگاه مطهری، تهران، ایران.
doi
10.22034/matin.2021.289956.1891چکیده
عصر حاضر مملو از جنگ های منطقهای در خاورمیانه است و دفاع از سرزمین و کیان ایران اسلامی بر اساس تئوریهای ژئواستراتژیک، محدود به جغرافیای این کشور نیست و در این رهگذر مسئله چگونگی دفاع از کشور در این مقطع زمانی مورد تأمل محافل و اندیشه ورزان عرصه حقوق و سیاست و به تعبیری دیگر، دیپلماسی و میدان است. این تحقیق به روش توصیفی- تحلیلی با استفاده از ابزار کتابخانهای به این نتیجه رسیده که نگاهی به مبانی فقهی نشان میدهد که دفاع مشروع و به عبارتی، متوسل شدن به زور به خاطر دفع ضرر واجب است. مصداق عینی این موضوع توسل به زور به منظور دفاع بوده که از استثنائات اصل منع توسل به زور است؛ البته دیدگاههای فقهی در مورد موضوع مذکور گاهی با اختلافاتی مشهود است. وجوب جهاد تدافعی مشروط به رهبری معصوم (ع) یا نایب خاص یا عام وی نیست، لکن با فرض تشکیل حکومت اسلامی مقتدر که رهبری عادل و مطاع در رأس آن است، در صورت امکان و عدم خسارت جدی در تأخیر دفاع تا حصول اذن، دفاع با اذن و مطابق نظر رهبری مشروع و مصلحت سنجی او صورت خواهد گرفت. مقاله حاضر ضمن پرداختن به اختلاف دیدگاهها در این خصوص درصدد تبیین دفاع مشروع از دیدگاه اسلام، مبانی فقهی آن و گستره جهاد تدافعی شامل دفاع از اسلام درمقابل فتنه گری دشمنان، دفاع از دار الاسلام و کیان اسلامی، دفاع از بلاد اسلامی و نیز دفاع از اتباع دولت اسلامی و مستأمنین و نیز شرایط و محدودیتهای جهاد تدافعی بوده و برآن است تا محور مباحث را حول دیدگاههای امام خمینی قرار دهد.