تأملی بر معیارها و مرجع تشخیص باغ در رویۀ دیوان عدالت اداری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 استادیار گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22106/jlj.2020.118888.3070
چکیده

عموماً آراء دیوان در ارتباط با عنوان مالکانۀ «باغ»، حول محورِ شناسایی مرجع صالح برای تشخیص آن صادر شده است. در این خصوص، با تصویب «قانون اصلاح لایحۀ قانونی حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها» در سال 1388 و تشکیل «کمیسیون مادۀ 7»، رویۀ ناصواب دیوان در شناسایی «کمیسیون مادۀ 12 قانون زمین شهری» به عنوان مرجع صالح برای تشخیص باغ اصلاح گردید. در مقابل و به دلیل برداشت‌های نادرست از قوانین حاکم، یکی از مسائلی که در نگاه قضات دیوان مغفول واقع شده است، توجه به ویژگی‌ها و ماهیت «باغ» بوده است. در متن حاضر، به بررسی رویه‌های متفاوت و گاه متهافت دیوان در خصوص مسائل فوق اشاره شده است. هم‌چنین، ماهیت «کمیسیون مادۀ 7» و تصمیمات آن به‌منظور شناسایی نهاد ناظر بر آن‌ها و نیز، مرجع تصمیم‌گیرنده در خصوص تغییر کاربری باغات، موضوعات دیگری‌ هستند که در کنار شناسایی مرجع صالح به تشخیص باغات، دغدغۀ اصلیِ مقالۀ حاضر را شکل داده‌اند.