نقش واسطهای سرمایهروانشناختی در رابطه با معناداری زندگی و آسایش اجتماعی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد-ایران.
2 استاد گروه روانشناسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد-ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ،دانشگاه فردوسی مشهد،، مشهد،ایران .
doi
10.30487/jcp.2024.353376.1456چکیده
چکیدهبازنشستگی، به عنوان موضوعی چالش برانگیز و مرحلهای اجتنابناپذیر در زندگی کاری افراد است که با پیامدهای ناگواری برای سلامت و بهزیستی روانی آنها همراه است. بهزیستی اجتماعی، یکی از ابعاد بهزیستی است که میتواند تحت تاثیر بازنشستگی قرار گیرد. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی سرمایهروانشناختی در رابطه معناداری زندگی و بهزیستی اجتماعی در افراد میانسال بازنشسته بود.مواد و روشها پژوهش حاضر، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش متشکل از کلیه بازنشستگان میانسال عضو کانون بازنشستگان آموزش و پرورش و کانون کارگران بازنشسته تامین اجتماعی خراسان رضوی بود. از جامعه مورد نظر، نمونهای به حجم ۳۸۲ نفر به صورت در دسترس انتخاب شد. دادههای پژوهش با استفاده از پرسشنامههای بهزیستی اجتماعی، معنایزندگی و سرمایهروانشناختی، گردآوری شد. برای تحلیل و کسب شاخصهای آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر از نرم افزارهای SPSS و Lisrel بهرهگیری شد.یافتههایافتههای پژوهش نشان داد معناداری زندگی به طور مستقیم بر بهزیستی اجتماعی تاثیر دارد. همچنین معناداری زندگی به طور غیرمستقیم نیز با میانجیگری امیدواری و خوشبینی بر بهزیستی اجتماعی افراد میانسال بازنشسته تاثیر دارد.نتیجهگیریبراساس یافتههای پژوهش، معناداری زندگی، امیدواری و خوشبینی به عنوان توانمندیهای مثبت روانشناختی در افزایش بهزیستی اجتماعی افراد میانسال بازنشسته، نقش ایفا میکنند. نتایج این پژوهش به شناسایی عواملی که در افزایش بهزیستی اجتماعی نقش دارند، کمک میکند و نتایج آن میتواند در افزایش بهزیستی اجتماعی این گروه از افراد، مفید واقع گردد.