نقش فناوریهای همگرا در ارتقاء توان دفاعی جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استاد دانشگاه عالی دفاع ملی
2 استادیار دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسین
doi
چکیده
این تحقیق در پی تبیین نقش آن دسته از فناوریهایی است که با همگرایی خود منجر به ارتقای توان نظامی بومی بهعنوان یکی از مؤلفههای قدرت و نهایتاً بازدارندگی دفاعی جمهوری اسلامی ایران میشود. جامعه آماری این تحقیق در مرحله نخست شامل 63 نفر از خبرگان علمی- تخصصی آگاه به مسایل راهبردی و فناوریهای نوین همگرا در چهار حوزه مختلف آن از سایر دانشگاها و مراکز دولتی بود که گردآوری اطلاعات پیرامون احصای ابعاد اصلی همگرایی انجام شد و سپس در مرحله دوم امر گردآوری اطلاعات از30 نفر از خبرگان نظامی از ودجا، آجا، سپاه پاسداران، دانشگاه عالی دفاع ملی و ستاد کل ن. م انجام شد و نتایج این تحقیق مبین احصای4 بعد،10 مؤلفه و63 شاخص، و اثبات هم افزایی و وجود ارتباط، تعامل و رابطه دو سویه بین متغیرهای مستقل ترکیبی زوجی (IC, BI, NC, NI, BC, NB) و متغیرهای ترکیبی سهتایی (BIC, NBI, NIC, NBC) با متغیر وابسته همگرایی (NBIC) بود. نتایج این تحقیق مبین آن است که بهکارگیری فناوریهای همگرا به عنوان فناوریهای حساس، باعث ارتقاء توان نظامی و صنایع بومی، امنیت، تجهیزات خودکار و بدون، سرنشین آموزش و محیطهای آموزشی مجازی شبیهسازی شده شناسایی و حفاظت در برابر عوامل شیمیایی، رادیولوژیکی و انفجاری شده و جان سربازان را بهتر از گذشته حفظ می کند.