معنایابی استعارۀ «بت» در اشعار عرفانی حافظ و امام خمینی (س)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی اهل بیت علیهم السلام، تهران، ایران.
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد عرفان اسلامی دانشگاه بین المللی اهل بیت علیهم السلام، تهران، ایران.
3 استادیار، گروه ادیان و عرفان، دانشگاه بین المللی اهل بیت علیهم السلام، تهران، ایران
doi
10.22034/matin.2022.243828.1735چکیده
یکی از استعارههای عارفانه در اشعار شاعران عرفانگرا، تطبیق لفظ و مفهوم بت با خدای متعال است. در این استعاره چند وجه شبه میتوان جست: نخست نگاهی جمالی به بت؛ زیبارویی پرستیدنی که هر آنچه را زیبنده کمالش است داراست. دوم رویکرد جلالی به بت؛ معشوق عشوهگر و پُرنازِ بیتوجه به عاشقان خویش، با دلی از سنگ که البته بیتوجهی ظاهری او به مشتاقانش به سبب مصلحت خود آنان است. توصیف خدای متعال با لفظ بت، تناقض آشکار با بخش اعتقادات دین اسلام دارد. معنای موردنظر عارفانی همچون حافظ و امام خمینی از بت و صفات و ظهورات نسبت دادهشده به او در خصوص خدا چیست؟ فرضیه این تحقیق این است که با قطعنظر از معنای منفی بت که در مواردی اندک در آثار این دو شخصیت بازتاب یافته است، در نگاه عرفانی آنان، بت در خصوص خدای متعال، حقیقت و درباره بتی که مشرکان میآرایند و میپرستند مجاز است. .