روند سالخوردگی جمعیت روستایی پیرامون کلان شهر
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد،گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 استاد گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشیار ، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2025.427380.1292چکیده
سالمندی جمعیت و پیامدهای آن، یکی از موضوعات مهم جمعیتی در قرن 21 است و با عنایت بر اینکه پدیده سالمندی تأثیرات عمیقی بر شرایط اقتصادی، اجتماعی، بهداشتی و درمانی دارد، این پژوهش درصدد آن است تا وضعیت سالمندی در نواحی روستایی شهرستان اشتهارد را براساس تحلیل ثانویه اطلاعات مشخص کند. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی و تحلیلی است. تمامی مراحل محاسبات تحقیق حاضر براساس نرمافزار Exel و Spss صورت گرفته است. از 2 شاخص ضریب سالخوردگی و ضریب سالمندی برای بررسی وضعیت سالمندی 10 روستا منتخب استفادهشده برای مشخص شدن روند شاخصهای مذکور از نمودار راداری در بازه زمانی 15 ساله بهره گرفته است. برای رتبهبندی روستاها به لحاظ سالمندی از ارزشگذاری توصیفی و کمی بر مبنا میزان ضرایب هر یک از شاخصها استفاده و نهایتاً رتبه هر روستا مشخص گردید. یافتههای پژوهش به این شکل است که در 15 سال اخیر اکثریت روستاها با پدیده سالمندی جمعیت روبرو شدهاند و عوامل مختلفی ازجمله کاهش موالید، افزایش امید به زندگی سالمندان و نیز مهاجرتهای صورت گرفته در این امر مؤثر بوده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که نخست: بیشترین ضریب سالمندی مربوط به روستا جارو با 61/36 درصد و کمترین آن مربوط به روستا صحت آباد با 36/17 درصد است، دوم: در ارتباط با شاخص سالخوردگی روستاهای جارو و ایپک به ترتیب با 2/9 و 9/8 درصد بیشترین ضریب سالخوردگی را در بین 10 روستا منتخب داشته است.