پیشبینی تابآوری خانواده بر اساس سبکهای حل تعارض و ادراک از سلامت خانواده اصلی در زوجین
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی عمومی و بالینی، دانشکدۀ روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.30487/jcp.2023.357954.1470چکیده
هدف از انجام این پژوهش پیشبینی تابآوری خانواده در زوجین بر پایۀ سبکهای حل تعارض و ادراک از سلامت خانوادۀ اصلی در شهر تهران بود. طرح پژوهش حاضر همبستگی و از نوع طرحهای رگرسیون بود. جامعۀ آماری پژوهش حاضر افراد متأهل شهر تهران در سال 1400 بودند که از بین آنها 217 نفر بهصورت در دسترس انتخاب شدند. برای سنجش متغیرها از ابزارهای مقیاس تابآوری خانواده؛ پرسشنامۀ سبکهای حل تعارض و مقیاس سلامت خانوادۀ اصلی استفاده شد. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد از بین سبکهای حل تعارض، سبک یکپارچگی و مصالحه به صورت مثبت و سبک اجتنابکننده به صورت منفی قادر به پیشبینی تابآوری خانواده هستند. همچنین بعد استقلال از متغیر سلامت خانوادۀ اصلی نیز به صورت مثبت قادر به پیشبینی تابآوری خانواده بود. سبکهای یکپارچگی، مصالحه و اجتنابکننده و بعد استقلال خانوادۀ اصلی، در مجموع توانستند 42 درصد از واریانس تابآوری خانواده را تبیین نمایند. یافتههای این پژوهش بیانگر این موضوع است که سبکهای حل تعارض و ادارک از سلامت خانوادۀ اصلی در تابآوری زوجین در خانوادهها نقش دارد و میتوانند آن را پیشبینی کنند. به همین منظور، توجه به این عوامل در مشاورههای قبل از ازدواج و آموزش این مهارتها میتواند تابآوری این افراد را افزایش دهد و به ارتقای کیفیت زندگی در خانواده منجر شود.