جاینامشناسی سکونتگاههای روستایی و پیراشهری در شهرستان بیرجند با تأکید بر مؤلفههای جغرافیایی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
2 استادیار زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
3 دانشیار زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2025.531866.1349چکیده
مقاله حاضر به بررسی کَدهنامهای روستایی مرتبط با پدیدههای طبیعی در شهرستان بیرجند میپردازد و نقش عوامل جغرافیایی، زبانی و تاریخی را در شکلگیری و تحول این نامها تحلیل میکند. کدهنامها به عنوان میراث زبانی و فرهنگی، حامل اطلاعات ارزشمندی درباره هویت، تاریخ و تعامل انسان با محیط طبیعیاند و در مناطق روستایی و پیراشهری، به دلیل قدمت و ثبات بیشتر اسامی، لایههای عمیقتری از فرهنگ، تاریخ و جغرافیا را منعکس میکنند. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای و میدانی، جاینامهای روستایی را براساس عناصر تشکیلدهنده طبیعی آنها به پنج گروه آبجاینام، شیبجاینام، گیاهجاینام، جانورجاینام و کیهانجاینام تقسیمبندی و تحلیل میکند. آبجاینامها به وجود منابع آبی و اهمیت آب در منطقه اشاره دارند و سایر گروهها نیز بازتابدهنده ویژگیهای توپوگرافی، پوشش گیاهی، حیاتوحش و باورهای کیهانی ساکنان هستند. یافتهها نشان میدهد که در نامگذاری روستاها، منابع طبیعی بهویژه آب، جایگاهی محوری دارند؛ چراکه آب اساسیترین عامل شکلگیری سکونتگاههاست. همچنین، بسامد بالای واژههای مرتبط با آب در نام روستاهای خراسان جنوبی، بیانگر اهمیت و تقدس آن در زندگانی و فرهنگ مردمان این دیار است. تحلیل ریشهشناختی و زبانشناختی نامها، علاوه بر روشنسازی ارتباط انسان با طبیعت، میتواند در حفظ و احیای زبانهای کهن، گویشهای محلی و حفاظت از میراث فرهنگی منطقه مؤثر نیز باشد؛ چراکه بسیاری از نامهای روستایی در این استان ریشه در زبانهای فارسی باستان و میانه دارند.