تدوین مدل رضایت زناشویی براساس شفقت خود و تنظیم هیجان: نقش واسطهای انعطافپذیری روانشناختی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مشاورۀ خانواده، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 استادیار دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران.
4 دانشجوی کارشناسی ارشد، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس، ایران (نویسندۀ مسئول)
doi
10.30487/jcp.2023.321851.1357چکیده
پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل عوامل مؤثر بر رضایت زناشویی انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی بود که به روش همبستگی با استفاده از معادلات ساختاری انجام شد. حجم نمونه با توجه به چارچوب ساختاری و پیچیدگی مدل تعیین شد. مشارکتکنندگان 326 نفر از افراد متأهل بودند که به صورت داوطلبانه در این پژوهش مشارکت داشتند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامههای رضایت زناشویی، راهبردهای تنظیم هیجان، پذیرش و عمل، و خودشفقتی بود. دادهها از طریق بررسی همبستگی و معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارهای اس.پی.اس.اس. و ایموس نسخۀ 26 تحلیل شد. براساس نتایج، مدل کلی پژوهش تأیید شد و متغیرهای مدل توان تبیین 23/0 از واریانس رضایت زناشویی را داشتند. شاخصهای برازش مدل از سطح مطلوبی برخوردار بودند. براساس یافتهها نتیجهگیری میشود انعطافپذیری روانشناختی، نقش میانجی از نوع کامل را در رابطۀ خودشفقتی و رضایت زناشویی دارد، درحالی که نقش میانجی این متغیر در رابطه ارزیابی مجدد هیجان و رضایت زناشویی تأیید نشد و ارزیابی مجدد هیجان فقط از مسیر مستقیم در تبیین رضایت زناشویی نقش داشت. براساس نتایج پیشنهاد میشود خودشفقتی و انعطافپذیری روانشناختی در مشاورههای زناشویی بیشازبیش موردتوجه قرار گیرد.