نقش میانجیگر انعطافپذیری روانشناختی در ارتباط بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و تابآوری با سبکهای عشقورزی استورگ و مانیا
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاورۀ خانواده، گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
3 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.30487/jcp.2023.337234.1407چکیده
هدف این پژوهش بررسی روابط ساختاری بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و تابآوری با سبکهای عشقورزی (استورگ و مانیا) با نقش میانجیگر انعطافپذیری روانشناختی بود. روش تحلیل در این مطالعه مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل تمام معلمان مقطع متوسطۀ دوم شهرستان رودسر در نیمۀ اول سال 1400 بودند. در این پژوهش 307 نفر به روش در دسترس در یک نظرسنجی برخط مشارکت داشتند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای طرحوارۀ یانگ ، نگرش به عشق، تابآوری کانر و دیویدسون ، پذیرش و عمل نسخۀ دوم استفاده شد. تحلیل دادهها به روش مدلیابی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارهای اس.پی.اس.اس. و ایموس نسخۀ 21 انجام شد. نتایج نشان داد که انعطافپذیری روانشناختی رابطۀ بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و سبک عشقورزی استورگ را بهصورت منفی و رابطۀ بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و سبک عشقورزی مانیا را بهصورت مثبت و معنادار میانجیگری میکند. همچنین انعطافپذیری روانشناختی رابطۀ بین تابآوری و سبک عشقورزی استورگ را بهصورت مثبت و رابطۀ بین تابآوری و سبک عشقورزی مانیا را بهصورت منفی و معنادار میانجیگری میکند.