مدل یابی رابطه دینداری و آسایش روانشناختی با میانجیگری خودکارآمدی، حمایت اجتماعی ادراک شده و معنای زندگی
نویسندگان
1 استاد، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، قم، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی اسلامی مثبتگرا، مؤسسۀ اخلاق و تربیت، قم، ایران
3 استادیار روانشناسی، پژوهشکدة اخلاق و معنویت، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ایران.
doi
10.30487/jcp.2023.322081.1359چکیده
این پژوهش با هدف بررسی روابط چندگانه بین متغیرهای دینداری، خودکارآمدی، معنای زندگی، حمایت اجتماعی ادراکشده و آسایش روانشناختی و ارائه مدلی برای پیشبینی آسایش روانشناختی توسط دینداری، خودکارآمدی، معنای زندگی و حمایت اجتماعی ادراکشده انجام شد و در آن، نقش واسطهای خودکارآمدی، معنای زندگی، حمایت اجتماعی ادراکشده در رابطه بین دینداری و آسایش روانشناختی بررسی گردید. روش پژوهش، توصیفی و طرح پژوهش، همبستگی از نوع تحلیل مسیر است. نمونه، شامل 446 دانشجو از بین دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم در سال تحصیلی 96-97 بودند که به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه های دینداری، خودکارآمدی عمومی، معنای زندگی، آسایش روانشناختی و حمایت اجتماعی ادراکشده استفاده شد. برای تحلیل دادهها از روش آمار توصیفی، همبستگی و تحلیل مسیر استفاده شد. یافتهها نشان دادند که الف): مسیر تأثیر دینداری بر خودکارآمدی و معنای زندگی، مثبت و معنادار ولی مسیر دینداری و حمایت اجتماعی ادراکشده، معنادار نمیباشد و همچنین مسیرهای بین خودکارآمدی و آسایش روانشناختی، معنای زندگی و آسایش روانشناختی، حمایت اجتماعی ادراکشده و آسایش روانشناختی نیز مثبت و معنادار میباشند. ب): حمایت اجتماعی ادراکشده بهصورت مستقیم بر آسایش روانشناختی تأثیرِ معناداری میگذارد ولی دینداری بهصورت غیرمستقیم و از طریق متغیرهایِ میانجی خودکارآمدی و معنای زندگی، بر آسایش روانشناختی تأثیر میگذارد، ازاینرو میتوان خودکارآمدی و معنای زندگی را بهعنوان متغیرهای میانجیِ مناسب در رابطه بین دینداری و آسایش روانشناختی در نظر گرفت. همچنین در این پژوهش،51 درصد از تغییرات آسایش روانشناختی، توسط دینداری، حمایت اجتماعی ادراکشده، معنای زندگی و خودکارآمدی تبیین میشود.