بررسی تأثیر تمرینهای عضلات دمی بر کیفیت زندگی بیماران مزمن انسدادی ریه
نویسندگان
1 گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
2 گروه آمار، دانشکدۀ بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
3 گروه پرستاری، دانشکدة پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز، ایران.
4 گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
5 گروه پرستاری، دانشکدة پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز، ایران.
doi
چکیده
چکیده زمینه و هدف: بیماری مزمن انسدادی ریه با ایجاد تنگی نفس، کاهش تحمل فعالیت و خستگی سبب اختلال در کیفیت زندگی میشود. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تمرینهای عضلات دمی بر بهبود کیفیت زندگی بیماران مزمن انسدادی ریه میباشد. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعة کارآزمایی بالینی است که در آن تعداد 30 بیمار (27مرد و 3 زن) مراجعهکننده به کلینیک تخصصی ریه و مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه با شدت خفیف تا بسیار شدید بیماری، بهطور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. تمرینهای عضلات دمی در گروه مداخله 21 دقیقه در روز، 6 روز در هفته و به مدت 8 هفته توسط یکی از انواع حجم- جریان تمریندهندههای عضلات دمی به نام رسپیول انجام گرفت. در ابتدا و در پایان 8 هفته کیفیت زندگی توسط پرسشنامة استاندارد کیفیت زندگی سنت جورج مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها: در پایان 8 هفته تمرینهای عضلات دمی، بهبودی معنادار آماری در نمرة کل کیفیت زندگی در مقایسه با گروه کنترل مشاهده گردید (001/0>P). در 3 بعد کیفیت زندگی شامل: فعالیت (001/0>P)، علایم(001/0=P) و اثرگذاری (001/0>P) بهبودی معنادار آماری مشاهده گردید. نتیجهگیری: به نظر میرسد که تمرینهای عضلات دمی در بهبود کیفیت زندگی بیماران مزمن انسدادی ریه مؤثر باشد.