نقش سازگاری در مراحل اولیه ازدواج در پایدارسازی آن

نویسندگان

1 دانشیار گروه مشاوره، دانشکدة روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاورة خانواده، گروه مشاوره، دانشکدة روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

3 استادیار گروه مشاوره، دانشکدة روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.30487/jcp.2022.302621.1308
چکیده

پایداری ازدواج سنگ‌بنای خانواده‌ای سالم و رشدیافته را ایجاد می‌کند و زمینه‌ساز محیطی مناسب برای رشد فرزندان و سایر اعضای خانواده است. هدف این پژوهش شناسایی بسترهای سازگاری زناشویی در مراحل اولیۀ ازدواج در پایدارسازی آن بود. در راستای این هدف، اطلاعات موردنیاز برای پژوهش از طریق روی‌آورد کیفی و روش پدیدارشناسی با استفاده از نمونه‌برداری هدفمند و در هر مرحله باتوجه به تحلیل داده‌های پیشین از بین 22 نفر (11 زن و شوهر) که در زمان مصاحبه حداقل 3 و حداکثر 7 سال از ازدواجشان گذشته بود و به اذعان خودشان تجربۀ تعارض‌های شدید، فزاینده و مرتبط با متارکه و طلاق نداشته‌اند، گردآوری شد. ابزار پژوهش مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته و تجزیه و تحلیل یافته‌ها، به روش هفت مرحله‌ای کلایزی انجام شد. پس از کدگذاری مصاحبه‌ها و دسته‌بندی مضامین فرعی، 11 مضمون اصلی «فضایل فردی، فضایل زوجی، مدیریت سازندۀ تعارض، باورهای مذهبی، حفظ حریم زناشویی، انعطاف‌پذیری، انتخاب سازنده، حمایت خانواده‌ها، تأثیر گذر زمان بر روابط زوجین، ساختار ارتباطی سالم، رشد و ارتقای زوجی» و مضمون هسته‌ای، «فضایل شکل‏دهندۀ چرخۀ مثبت ارتقابخش رابطۀ زناشویی» به دست آمد. می‌توان نتیجه گرفت که ازدواج پایدار پدیده‌ای است که مستلزم داشتن شرایط و عوامل متعددی است و نقش سازگاری و مؤلفه‌های مرتبط با آن، در پایداری ازدواج به‌ویژه در مراحل و سال‌های ابتدایی آن، بسیار حائز اهمیت بوده است.