مقایسة نگرش نسبت به خودکشی و پیشگیری از آن در دانشجویان پزشکی قبل و بعد از دورة کارآموزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روانشناسی.گروه روانشناسی بالینی، دانشکدة روان-شناسی و علومتربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران.
2 استادیار گروه روانپزشکی.گروه روانپزشکی، دانشکدة پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
3 دبیر آموزش و پرورش فارس.گروه روانشناسی بالینی، دانشکدة روان-شناسی و علومتربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: نگرش در زمینة خودکشی و پیشگیری از آن در نحوة ارتباط پزشک با بیمار تأثیر بهسزایی دارد. هدف این پژوهش مقایسة نگرش نسبت به خودکشی، قبل و بعد از دورة کارآموزی در دانشجویان پزشکی، بود. روش بررسی: در این تحقیق 94 دانشجوی رشتة پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اهواز که 44 نفر قبل و 50 نفر بعد از اتمام دورة کارآموزی، با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. برای ارزیابی نگرش افراد نسبت به خودکشی از پرسشنامة ATTS استفاده شد. گویههای این پرسشنامه: نگرش، باور فرد نسبت به خودکشی و پیشگیری از خودکشی را نشان میدهد. همچنین این مقیاس شامل شش مؤلفة: آسانگیری، قابلیت پیشگیری، غیرقابل فهم بودن، اجتناب از صحبت کردن، غیرقابل پیشبینی بودن و تنهایی و التماس میباشد. یافتهها: دانشجویان رشتة پزشکی که دورة کارآموزی را گذرانده بودند در مقایسه با دانشجویانی که این دوره را نگذرانده بودند در مؤلفههای آسانگیری، و قابلیت پیشگیری تفاوت معناداری دارند، اما در مؤلفههای غیرقابل فهم بودن، اجتناب از صحبت کردن، غیر قابل پیشبینی بودن و تنهایی و التماس تفاوت معنادار نشد. با بررسی تکتک سؤالات مشخص شد که دانشجویان در اکثر پرسشها تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتند. تنها در 8 سؤال تفاوت معنادار شد. نتیجهگیری: دیدگاه کل دانشجویان نسبت به پیشگیری از خودکشی و برقراری روابط با بیماران دارای افکار خودکشی مثبت است. دیدگاه دانشجویانی که این دوره را گذرانده بودند، نسبت به گروه دیگر منفیتر است. بنابراین ممکن است این آموزش در نگرش دانشجویانی که دورة کارآموزی را گذراندهاند، تأثیر مثبتی نداشته است.
