تحلیل انسجام کالبدی بر زیستپذیری فضاهای پیرامون کلانشهر تهران(مورد: شهر پردیس)
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2024.421853.1285چکیده
انسجام کالبدی در شهرها و پیرامون شهرها میتواند بهبود زیستپذیری شهری را تسهیل کند، زیرا باعث تسهیل دسترسی به خدمات، حملونقل پایدار، ارتباطات اجتماعی و ایجاد محیطی زیبا و سالم میشود و بررسی آن در ابعاد مختلف وجودی از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر انسجام کالبدی بر زیستپذیری فضاهای پیرامون کلانشهر تهران است و شهر پردیس بهعنوان نمونه موردی برای بررسی انتخاب گردید. این پژوهش ازلحاظ هدف کاربردی و ازلحاظ روش توصیفی- تحلیلی است. جهت جمعآوری دادهها و اطلاعات موردنیاز از روش کتابخانهای، میدانی و پرسشنامه بهره گرفته شد. حجم نمونه این پژوهش 385 نفر(305 نفر شهروندان و 80 نفر متخصص) از شهروندان و از کارشناسان خبره و مدیران و مسئولان شهری و سایر رشتههای مرتبط با برنامهریزی شهری میباشد. نتایج بهدستآمده با استفاده از نرمافزار PLS و روش دیمتل موردمحاسبه واقع قرار گرفت. با توجه به نتایج نرمافزار PLS، ضریب تأثیر انسجام کالبدی بر زیستپذیری اجتماعی، اقتصادی، محیطی و کالبدی دارای تأثیر مثبت و رابطه معنادار هستند. نتایج حاصل از روش دیمتل، نشان میدهد که در بین شاخصهای انسجام کالبدی، پیوستگی و اصل سلسلهمراتب فضایی به ترتیب بهعنوان عوامل اثرگذار و اثرپذیر در نواحی شهر پردیس شناخته شد. در بین شاخصهای زیستپذیری شهری، عامل کالبدی و عامل زیستمحیطی به ترتیب جز عوامل علّی و معلول شناسایی شد.