تحلیل و ارزیابی میزان زیست‎پذیری سکونتگاه‌های روستایی نواحی پیراشهری (مطالعه موردی: کلانشهراصفهان)

نویسندگان

1 پژوهشگر پسا دکتری گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه‌ریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

doi
10.22034/jpusd.2023.380688.1256
چکیده

کیفیت زندگی مطلوب در نواحی روستایی یکی از اهداف برنامه­ریزان روستایی می­باشد،  چراکه می­تواند راهگشای معضلات لاینحل روستایی ازجمله فقر، اشتغال و مهاجرت­های گسترده باشد. تحقیق حاضر باهدف شناسایی مهم‌ترین اولویت­های زیست­پذیری از دیدگاه ساکنان، ارزیابی سطح زیست‌پذیری در سکونتگاه‌های روستایی را مورد ارزیابی قرار می­دهد. در این راستای نیز، در پژوهش کاربردی حاضر که با روشی توصیفی– تحلیلی انجام‌گرفته است، وضعیت زیست‎پذیری محیط­های  8 روستای پیرامون کلانشهر اصفهان با جمع­آوری داده­ها موردسنجش قرار گرفت. با توجه به تعداد خانوارهای کل در جامعه نمونه  (5940 خانوار=N) و با خطای 05/0 درصد  در فرمول کوکران، حجم نمونه‌ برابر 360 خانوار محاسبه که با روش تصادفی سیستماتیک از جامعه روستایی انتخاب شدند و سپس تجزیه‌وتحلیل آن‌ها با آزمون­های استنباطی(خی­دو، تی­تک­نمونه­ای، تحلیل مسیر، رتبه­ای فریدمن) انجام گرفت.  نتایج به‌دست‌آمده نشان دادند که با توجه به میانگین به‌دست‌آمده برابر 96/2 می­توان عنوان کرد که وضعیت زیست‎پذیری در سطح رضایت‎بخشی نمی­باشد. در این میان، میانگین سطح زیست‎پذیری روستاهای موردمطالعه در بعد اقتصادی با میانگین 77/2، بعد اجتماعی با میانگین 93/2، محیطی 15/3 و کالبدی با میانگین برابر  02/3 محاسبه گردید. با توجه به اینکه بعد اقتصادی دارای کمترین میزان می­باشد، به‌صورت مستقیم، بیشترین تأثیر را در رقم خوردن این وضعیت نامطلوب داشته­است.