تحلیل و ارزیابی میزان زیستپذیری سکونتگاههای روستایی نواحی پیراشهری (مطالعه موردی: کلانشهراصفهان)
نویسندگان
1 پژوهشگر پسا دکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2023.380688.1256چکیده
کیفیت زندگی مطلوب در نواحی روستایی یکی از اهداف برنامهریزان روستایی میباشد، چراکه میتواند راهگشای معضلات لاینحل روستایی ازجمله فقر، اشتغال و مهاجرتهای گسترده باشد. تحقیق حاضر باهدف شناسایی مهمترین اولویتهای زیستپذیری از دیدگاه ساکنان، ارزیابی سطح زیستپذیری در سکونتگاههای روستایی را مورد ارزیابی قرار میدهد. در این راستای نیز، در پژوهش کاربردی حاضر که با روشی توصیفی– تحلیلی انجامگرفته است، وضعیت زیستپذیری محیطهای 8 روستای پیرامون کلانشهر اصفهان با جمعآوری دادهها موردسنجش قرار گرفت. با توجه به تعداد خانوارهای کل در جامعه نمونه (5940 خانوار=N) و با خطای 05/0 درصد در فرمول کوکران، حجم نمونه برابر 360 خانوار محاسبه که با روش تصادفی سیستماتیک از جامعه روستایی انتخاب شدند و سپس تجزیهوتحلیل آنها با آزمونهای استنباطی(خیدو، تیتکنمونهای، تحلیل مسیر، رتبهای فریدمن) انجام گرفت. نتایج بهدستآمده نشان دادند که با توجه به میانگین بهدستآمده برابر 96/2 میتوان عنوان کرد که وضعیت زیستپذیری در سطح رضایتبخشی نمیباشد. در این میان، میانگین سطح زیستپذیری روستاهای موردمطالعه در بعد اقتصادی با میانگین 77/2، بعد اجتماعی با میانگین 93/2، محیطی 15/3 و کالبدی با میانگین برابر 02/3 محاسبه گردید. با توجه به اینکه بعد اقتصادی دارای کمترین میزان میباشد، بهصورت مستقیم، بیشترین تأثیر را در رقم خوردن این وضعیت نامطلوب داشتهاست.