واکاوی سوءبرداشتهای فقیهان معاصر از انگاره امام خمینی(س) در مسئله غنا
نویسندگان
1 استادیار فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
چکیده
تطوّر و تبدّل تدریجی نظریات امام خمینی در خصوص مسئله غنا و موسیقی بهویژه در دوران پس از انقلاب اسلامی بهحسب مقتضیات عصری و پویایی آرای فقهی ایشان مسئلهای مبرهن و غیرقابلانکار است؛ اما باید دید این تطوّر فکری دقیقاً در چه حوزهای صورت پذیرفته است؟ در این مقاله ثابتشده که امام خمینی در مجموع بیاناتشان در کتاب مکاسب محرمه، استفتائات و کلمات شفاهی خود صوت مطرب را موضوع شرعی غنا معرفی نمودهاند... به باور نگارنده بیان ایشان در تحریر الوسیله که محل استناد قاطبه محققان در استظهار نظریه ایشان قرارگرفته در مقابل انبوه مستندات کتبی و شفاهی امام در تحدید موضوع شرعی غنا به صوت مطرب توان معارضه نداشته و بهراحتی قابل تأویل است. در این راستا نگارنده با قیاسی دقیق میان نظریه شیخ انصاری و امام خمینی بر آن است که هر دو فقیه والامقام قائل به موضوعیّت شرعی صوت مطرب برای مفهوم غنا هستند؛ بهاینترتیب که از منظر ایشان آواهای طربانگیز با مجالس لهوی و الحان اهل فسق تناسب داشته و لذا هر صوت مطربی لزوماً داخل در عنوان صوت لهوی به مفهوم مذکور است.