مرگ، قیامت و امور آخرتی در آثار عرفانی امام خمینی(س)
نویسندگان
1 دانشیار گروه عرفان اسلامی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری عرفان اسلامی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.
doi
چکیده
اعتقاد به معاد و قیامت، یکی از اصول مسلّم ادیان توحیدی و بهخصوص دین اسلام است؛ بهطوریکه نزدیک به یکسوم آیات قرآن به معاد اختصاصیافته است. مفسران آیات قرآن را حمل بر ظاهر آنها نموده، آنها را انذار، وعدهووعید خداوند میدانند؛ اما عارفان با توجه به تأویل آیات، باطن آنها را گویای مفاهیم دیگری میدانند. در همین راستا، امام خمینی نیز آیات معاد را تأویل نموده است؛ او قبر را عبارت از ملکات انسان و فشار قبر را نیز ملکات ناشایست انسان میداند که پس از مرگ برای انسان کشف خواهد شد. ایشان نیز پیرو حکما و عرفا، بهشت و جهنم را بنا بهقاعده امکان اشرف، اکنون موجود دانسته، فنای در ذات احدیت را قیامت کبرا و خروج سالک از افق تعینات در قوس صعود را یومالقیامه میداند. این پژوهش، با مروری بر آثار عرفانی امام، سعی در تبیین دیدگاه ایشان در مورد امور آخرتی از قبیل قبر، برزخ و قیامت دارد.