ارائه مدلی برای پیش‌بینی سلامت اجتماعی جوانان بر اساس ابعاد بزرگسالی در حال ظهور و نقش میانجی خودپنداره

نویسندگان

1 استادیار گروه روان شناسی ، دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

2 استادیار گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری روان شناسی، دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

4 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.30487/jcp.2021.254763.1182
چکیده

بزرگسالی در حال ظهور به‌عنوان یک دوره جدید رشدی معرفی‌شده است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ابعاد این دوره جدید بر متغیرهای روان‌شناختی مختلف تأثیرگذار است و درنتیجه آن، ابعاد مختلف سلامت افراد در این دوره تحت تأثیر قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش، ارائه مدلی برای بررسی روابط ابعاد بزرگسالی در حال ظهور با سلامت اجتماعی جوانان با تأکید بر نقش میانجی خودپنداره بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع بنیادی و به لحاظ روش، توصیفی با طرح همبستگی بود. نمونه آماری شامل 395 نفر (51 درصد مرد؛ 49 درصد زن) در محدوده سنی 18 الی 25 سال بود که از میان مراکز آموزشی شهر اهواز به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به سیاهه ابعاد بزرگسالی در حال ظهور آرنت (2007)، پرسشنامه سلامت اجتماعی کییز (1998) و آزمون خودپنداره بک (1978) به شکل آنلاین پاسخ دادند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که شرکت‌کنندگان خودپنداره و سلامت اجتماعی متوسط دارند. بااین‌حال، نمرات همه ابعاد بزرگسالی در حال ظهور، به‌جز تمرکز بر دیگران، بالاتر از میانگین به دست آمد. نتایج وجود ارتباط مستقیم مثبت معنادار میان ابعاد بزرگسالی در حال ظهور و خودپنداره، همچنین خودپنداره و سلامت اجتماعی را تأیید کرد (01/0> p). همچنین ارتباط غیرمستقیم میان ابعاد اکتشاف هویت (05/0> p)، بی‌ثباتی/منفی بودن (01/0> p) و فرصت‌ها/خوش‌بینی و تمرکز بر خود (01/0> p) با سلامت اجتماعی تأیید شد. نتایج تایید می‌کندکه افراد جوان با تجربه بزرگسالی در حال ظهور، صاحب خودپنداره بهتری شده‌اند و به همین دلیل سلامت اجتماعی در آن‌ها بهبودیافته است.