نقش شهرهای کوچک در پایداری سکونتگاه‌های پیرامونی نیکشهر

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

2 استادیار گروه علوم اقتصادی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22034/jpusd.2023.400577.1273
چکیده

امروزه برنامه­ریزان شهری و منطقه­ای، شهرهای کوچک را راهبردی مهم جهت تعادل بخشی و توسعه منطقه­ای می­دانند. شهرهای کوچک همراه با محیط پیرامونی خود دارای قابلیت­ها و موانع و تنگناهایی جهت تحقق توسعه و توسعه پایدار هستند. لذا هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش شهرهای کوچک در پایداری سکونتگاه­های پیرامونی نیکشهر می­باشد. این تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش تحقیق، پیمایشی است. داده‌های مورد نیاز تحقیق به روش اسنادی - میدانی (پرسشنامه) گردآوری شده است. جهت تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از نرم­افزار SPSS و مدل Fuzzy Mamdani بهره گرفته شد. نتایج آزمون تی تک نمونه­ای، در شاخص­های مطرح‌شده در ابعاد (اقتصادی، کالبدی و زیست‌محیطی)، با توجه به میانگین­های به‌دست‌آمده پایین­تر از حد متوسط عدد (3)، نشان داد، نقش شهر نیکشهر در روستاهای پیراشهری پایین می­باشد. اما در بعد اجتماعی، این تأثیر مثبت و معنادار می­باشد. نتایج اولویت‏بندی روستاهای پیراشهری با توجه تأثیر شهر نیکشهر بر ابعاد پایداری با استفاده از فازی ممدانی نشان داد روستای تهرک با امتیاز (70/0)، سطح متوسط، روستای زهک با امتیاز (56/0)، سطح کم و درنهایت روستای خیرآباد با امتیاز (78/0)، در سطح زیاد قرار دارد.