نقش شهرهای کوچک در پایداری سکونتگاههای پیرامونی نیکشهر
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استادیار گروه علوم اقتصادی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2023.400577.1273چکیده
امروزه برنامهریزان شهری و منطقهای، شهرهای کوچک را راهبردی مهم جهت تعادل بخشی و توسعه منطقهای میدانند. شهرهای کوچک همراه با محیط پیرامونی خود دارای قابلیتها و موانع و تنگناهایی جهت تحقق توسعه و توسعه پایدار هستند. لذا هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش شهرهای کوچک در پایداری سکونتگاههای پیرامونی نیکشهر میباشد. این تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش تحقیق، پیمایشی است. دادههای مورد نیاز تحقیق به روش اسنادی - میدانی (پرسشنامه) گردآوری شده است. جهت تجزیهوتحلیل اطلاعات از نرمافزار SPSS و مدل Fuzzy Mamdani بهره گرفته شد. نتایج آزمون تی تک نمونهای، در شاخصهای مطرحشده در ابعاد (اقتصادی، کالبدی و زیستمحیطی)، با توجه به میانگینهای بهدستآمده پایینتر از حد متوسط عدد (3)، نشان داد، نقش شهر نیکشهر در روستاهای پیراشهری پایین میباشد. اما در بعد اجتماعی، این تأثیر مثبت و معنادار میباشد. نتایج اولویتبندی روستاهای پیراشهری با توجه تأثیر شهر نیکشهر بر ابعاد پایداری با استفاده از فازی ممدانی نشان داد روستای تهرک با امتیاز (70/0)، سطح متوسط، روستای زهک با امتیاز (56/0)، سطح کم و درنهایت روستای خیرآباد با امتیاز (78/0)، در سطح زیاد قرار دارد.