فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شهر سنندج در فرآیند رشد و توسعه کالبدی از دهه 1340 تاکنون 16 روستا را در خود ادغام نموده است، تعداد زیادی از این روستاها بر روی مناطق سیل‌خیز، بعضاً گسل­ها یا در مناطق مستعد زمین­لغزش واقع‌شده‌اند. هدف پژوهش حاضر تحلیل تاب­آوری نواحی پیراشهری سنندج در برابر مخاطرات محیطی است. روش پژوهش کمی–تحلیلی است. جامعه آماری این پژوهش، شامل 400 نفر از ساکنین روستاهای پیراشهری سنندج است. برای وزن­دهی به شاخص­های پژوهش از نظرات 30 نفر از کارشناسان بهره گرفته شد، جهت رتبه­بندی سکونتگاه­های ناحیه پیراشهری سنندج به لحاظ تاب­آوری از مدل Fuzzy Topsis و برای شناسایی و ارزیابی نقاط قوت، ضعف، فرصت­ها و تهدیدها از روش تحلیل SWOT، استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان می­دهد براساس جواب ایده­آل تاپسیس فازی به ترتیب روستا­ی سرنجیانه علیا با (10/0)، روستای آرندان با (13/0)، روستای گریزه با (14/0)، روستای خشکه دول با (16/0) و روستای سراب قامیش با (17/0) دارای نزدیک­ترین فاصله با جواب ایده­آل مثبت و دورترین فاصله با جواب ایده­آل منفی می­باشند. همچنین حوزه منفصل شهری نایسر با (31/0)، روستای قلیان با (31/0)، روستای آساوله با (30/0)، باباریز با (30/0) و حوزه منفصل شهری ننله با (29/0) دارای دورترین فاصله با جواب ایده­آل مثبت و نزدیک­ترین جواب با گزینه ایده­آل منفی هستند. به عبارتی روستاهای سرنجیانه علیا، آرندان، گریزه، خشکه دول و سراب قامیش دارای بیشترین میزان تاب­آوری در ناحیه پیراشهری سنندج هستند ناحیه منفصل شهری نایسر، روستاهای قلیان، آساوله و باباریز و حوزه منفصل شهری ننله دارای کم­ترین میزان تاب­آوری در ناحیه پیراشهری سنندج هستند.