سنجش رضایتمندی شهروندان از کیفیت محیطی مجتمعهای مسکونی پیرامون شهرها (مورد مطالعه: شهر گرگان)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی طراحی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه هنر و معماری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه مدیریت شهری، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/jpusd.2023.384380.1262چکیده
بروز بحرانهای مختلف در ابعاد زیستمحیطی، اجتماعی، اقتصادی و کالبدی شهرها که ناشی از فقدان برنامهریزی مناسب در مناطق پیراشهری است، سبب تنزل کیفیت محیط شهری شده است، این پژوهش درصدد ارزیابی میزان رضایتمندی ساکنان متأثر از فضای باز مجتمعهای مسکونی است. رضایت از مکان امری چندبعدی و توجه به عوامل متعدد سازنده مکان در تدوین الگوی ارزیابی افراد ضروری است. براساس ادبیات موجود، الگوی پنج بعدی فضایی، اجتماعی، عملکردی، مدیریتی و دموگرافیک، بهعنوان یکی از مؤثرترین معیارها، جهت برآورد رضایت افراد استخراج گردید. پژوهش حاضر ازلحاظ هدف کاربردی و از حیث روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی میباشد و با توجه به ماهیت موضوع و شاخصهای موردبررسی، رویکرد حاکم بر این پژوهش از نوع پیمایشی و همبستگی است. چارچوب نظری و ادبیات تحقیق نیز با استفاده از روش کتابخانهای و اسنادی گردآوریشده است. در بررسی پایایی پرسشنامه از روش آلفای کرونباخ استفادهشده است، برای ارزیابی نهایی دادهها از نرمافزار SPSS و روش آماری همچون کولموگروف-اسمیرنوف، آزمون U- من ویتنی، آزمون کروسکال والیس، رگرسیون و T بهره گرفتهشده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که رضایتمندی افراد در زمینههای زیستمحیطی، تسهیلات مجتمع، روشنایی و تهویه، دسترسی و حملونقل در سطح بسیار خوب و مدیریت و نگهداری، امنیت، کالبدی و دید و منظر در سطح نسبتاً خوب و روابط همسایگی و اقتصادی در سطح ضعیف ( پایینتر از میانه) میباشد و در کل میزان رضایتمندی ساکنین از کیفیت زندگی در این مجتمعهای مسکونی نواحی پیراشهری در حد متوسط قرار دارد.
