بررسی نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در پیشبینی خودناتوانسازی تحصیلی بر اساس سبکهای دلبستگی و هویت تحصیلی
نویسندگان
1 گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
2 گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
3 گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
doi
10.30487/jcp.2020.239600.1133چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در پیشبینی خودناتوانسازی تحصیلی بر اساس سبکهای دلبستگی و هویت تحصیلی انجام شد. طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل تمامی دانشآموزان دورۀ اول متوسطۀ شهرستان بناب در سال تحصیلی 1395-1396 بودند. نمونۀ پژوهش 301 نفر بودند که به شیوۀ نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای، از دبیرستانهای دورۀ متوسطۀ شهرستان بناب انتخاب و بررسی شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای سبکهای دلبستگی کولینز و رید، هویت تحصیلی واز و ایزاکسون، خودکارآمدی مکیلروی و بانتینگ و خودناتوانسازی تحصیلی شوینگر و استینسمر پلستر استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها با روش آماری تحلیل مسیر با استفاده از نرمافزار لیزرل 8.8 انجام شد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی نقش میانجی معناداری در رابطۀ بین سبکهای دلبستگی (ایمن، ناایمن اجتنابی و دوسوگرا) و خودناتوانسازی تحصیلی دارد و مسیرهای مستقیم از سبک دلبستگی ایمن به خودکارآمدی تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی معنادار و از سبک دلبستگی ناایمن دوسوگرا به خودکارآمدی تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی ازنظر آماری معنادار است (05/0p <). سبک دلبستگی ناایمن دوسوگرا نیز از طریق خودکارآمدی تحصیلی بهصورت مثبت خودناتوانسازی تحصیلی را پیشبینی میکند. بنابراین، سبکهای دلبستگی و هویت تحصیلی با میانجیگری خودکارآمدی نقش مهمی در خودناتوانسازی تحصیلی دانشآموزان دارند.