بررسی تأثیر قرآن کریم در غزلیات امام خمینی (س)با رویکرد بینامتنیت
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه کوثر، بجنورد، ایران
2 استادیار دانشگاه امام صادق(ع) پردس خواهران. تهران، ایران
doi
چکیده
بر اساس نظریه بینامتنی، هر متنی، آگاه یا ناخودآگاه، زایش و بازخوانشی از دیگر متون پیش از خود یا معاصر با خود است. بنابر این نظریه، بسیاری از متون معاصر را میبینیم که هر کدام در انواع مختلف، با متون کلاسیک، دارای روابط بینامتنی است و سهم قرآن در این میان، از دیگر متون بیشتر بوده است. سرودههای امام خمینی به عنوان یکی از اشعار معاصر فارسی، بنابر نظریة بینامتنی، رویکرد بینظیری به قرآن کریم دارد، پژوهش حاضر بر آن است با روش توصیفی - تحلیلی به تشریح گونههای مختلف بینامتنی قرآنی در غزلیات امام خمینی بپردازد تا از این رهگذر به شناخت میزان تأثیرگذاری قرآن بر غزلیات امام خمینی دست یابد. نتایج پژوهش نشان میدهد که سرودههای امام خمینی گاه الفاظ، مضامین، شخصیتها و داستانهای قرآنی را منبع الهام خویش قرار میدهد و بیشترین شکل بینامتنی قرآنی بهکار رفته، در سرودهها بهصورت نفی متوازی است.