قاعدۀ تسامح در رو ش شناسی تفکر نقدی امام خمینی(س)
نویسندگان
1 استاد پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی
2 دانش آموخته دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی و اندیشه های امام خمینی ، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی
doi
چکیده
علیرغم ادعای شهرت و اتفاقنظر علمای شیعه و اهل تسنن مبنی بر حجیت قاعده تسامح در ادله سنن، برخی از فقهای متأخر به اشاره یا صراحت مستندات این قاعده را کافی ندانستهاند. طرفداران این قاعده به مفاد اخبار صحیح من بلغ عمل نمودهاند، نه به اخبار ضعیف استحباب با یکی از این چهار رویکرد: ثبوت استحباب برای عمل بهعنوان اولی، بهعنوان ثانوی (با عنوان رجاء ترتب ثواب)، از طریق حدوث مصلحت یا جعل احتیاط استحبابی. مخالفان با دلایلی چون ارشاد بهحکم عقل و یا اخبار از تفضّل الهی ادله موافقان را بهنقد کشیدهاند. به نظر امام خمینی در اخبار من بلغ اجر منظور شده جُعلى است که شارع قرار داده و معلق بر این است که مکلف از ثواب فلان عمل باخبر شود و آن را به امید رسیدن به آن ثواب انجام دهد، مثل چیزی که در عقد جعاله اتفاق میافتد؛ بنابراین این اخبار دلالتی بر استحباب ندارند. به نظر وی، فلسفه این اخبار ترغیب و تشویق مکلف برای انجام فعل ما بلغ، بهمنظور حفظ سنن و مستحبات واقعی است. به گمان این پژوهش، سند اخبار من بلغ، اگر نگوییم جعلی است - چنانچه برخی از فقها گفتهاند - خبر واحد حسنی است که دلالتی بر استحباب فعل ندارد