مقایسة لابراتواری میزان سختی یک نوع کامپوزیت Core، در دو روش مختلف قراردهی
نویسندگان
1 دستیار تخصصی ترمیمی و زیبایی.گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکدة دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
2 دستیار تخصصی ترمیمی و زیبایی.گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکدة دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
3 استادیار گروه ترمیمی و زیبایی.گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکدة دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
4 دستیار تخصصی ترمیمی و زیبایی.گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکدة دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
5 دستیار تخصصی ترمیمی و زیبایی.گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکدة دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، ایران.
6 استادیار گروه بهداشت و کنترل مواد غذایی.گروه آموزشی بهداشت و کنترل مواد غذایی، دانشکدة دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، مقایسة لابراتواری میزان سختی یک نوع کامپوزیت کور (Core) در بازسازی کامل دندان، در روشهای قراردهی قطعهایو تودهای(Bulk) بود. روش بررسی: ده نمونة استوانهای از کامپوزیت Clearfil Photo Core-Iight Cure (Kuraray/Japan) که ترنسلوسنت و تکرنگ است، در سرنگهای انسولین تا ارتفاع نه میلیمتر تهیه شد. نیمی از آنها با روش قرار دهی قطعهای با قطعات دو میلیمتری و نیمی از آنها با روش قراردهی تودهای ساخته شد. نوردهی با شدت mw/cm2650 و بهمدت 40 ثانیه بود. نمونهها به طور طولی برش خورده و در اپوکسی رزین مانت شدند. میکروسختی ویکرز از سطح هر نمونه در عمقهای 1 تا 9 میلیمتری اندازهگیری شد. یافتهها: میزان سختی عمقهای معادل، در روش قراردهی تودهای بیشتر از روش قراردهی قطعهای بود. در هر دو روش قراردهی، تفاوت معناداری در سختی بین عمقهای یک تا نه میلیمتری نبود. نتیجهگیری: جهت دستیابی به عمق کیورینگ مناسب در هر کامپوزیت، با توجه به ترکیب و رنگ آن، باید شرایط نوردهی استاندارد آن کامپوزیت خاص را رعایت نمود.
