مقایسۀ سبکهای یادگیری و هدفگرایی تحصیلی در دانشآموزان دوزبانه و تکزبانه
نویسندگان
1 دانشگاه پیام نور، واحد تهران جنوب
2 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک
3 دانشگاه پیام نور
4 دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
doi
10.30487/jcp.2019.94142چکیده
عوامل مختلفی در فراگیری زبان تأثیرگذارند که همگی میتوانند به بازدهی بیشتر در استفادۀ درست از زبان منجر شوند. تحقیق حاضر با هدف مقایسۀ سبکهای یادگیری و هدفگرایی تحصیلی در دانشآموزان دوزبانه و تکزبانه انجام شد. طرح تحقیق از نوع علّی ـ مقایسهای بود. جامعۀ آماری دوزبانهها متشکل از زبانآموزان دختر مؤسسۀ جهاد دانشگاهی مرند و تبریز بود که یک والد ترکزبان و یک والد فارسزبان دارند و تعداد آنها 120 نفر بودند. جامعۀ آماری تکزبانهها نیز شامل دانشآموزان دختر مدرسۀ روستای دولتآباد مرند بود که تعداد آنها 140 نفر بود. نمونۀ آماری این تحقیق متشکل از 30 نفر دانشآموز تکزبانه و 30 نفر دانشآموز دوزبانه بود که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده شامل دو پرسشنامۀ سبکهای یادگیری کلب و پرسشنامۀ هدفگرایی تحصیلی بود. یافتههای تحقیق حاکی از آن بودند که بین هدفگرایی تحصیلی و سبکهای یادگیری (به غیر از سبک یادگیری آزمایشگری فعال) در افراد دوزبانه و تکزبانه تفاوت معناداری وجود داشت. افراد دوزبانه، هدفگرایی تحصیلی بیشتری داشتند و از سبک عینی بیشتری نسبت به افراد تکزبانه استفاده میکردند. افراد تکزبانه از سبک تأملی، سبک مفهومسازی و سبک یادگیری آزمایشگری فعال بیشتری استفاده میکردند. بر اساس یافتههای این پژوهش میتوان گفت که دوزبانگی هیچ محدودیتی را برای افراد ایجاد نمیکنند و در بسیاری از موارد سبب هدفگذاری و برنامهریزی دقیقتر افراد برای رسیدن به اهدافشان میشود.