رهیافتهای توحیدی و تربیتی داستان حضرت سلیمان (ع) در سوره ص
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 گروه الهیات دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22034/isqs.2026.52772.2435چکیده
سوره «ص» از سورههای مکی قرآن کریم با ارائه سرگذشت پیامبران الهی، بهویژه حضرت سلیمان(ع)، زمینهای برای تبیین مبانی تربیت دینی و سازوکارهای تهذیب اخلاقی فراهم میکند. داستان سلیمان(ع) نمونهای شاخص است از پیامبری که در اوج قدرت، سلطنت و برخورداری از نعمتهای فراوان، محور زندگی خود را بر عبودیت، توکل، إنابه و بازگشت به خداوند قرار داده است. هدف این پژوهش، واکاوی رهیافتهای توحیدی و تربیتی این داستان و ارائه الگوی عملی آن برای انسان معاصر است تا نشان دهد چگونه میتوان از قصص قرآنی برای تربیت اخلاقی و دینی بهره برد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل محتوای آیات قرآن، تفاسیر معتبر و منابع مرتبط است. یافتهها نشان میدهد که داستان سلیمان(ع) آموزههای بنیادینی مانند تقدم عبادت بر دنیا، توکل و إنابه، بازگشت آگاهانه پس از آزمون الهی، استفاده صحیح از نعمتها، ارزش تجارت با خدا، ضرورت استعانت از پروردگار و رهایی از دغدغه قضاوت دیگران را ارائه میدهد. این آموزهها بیانگر آن است که عبودیت، شکرگزاری و بازگشت خالصانه به خداوند، زمینهساز رشد معنوی و بهرهمندی از مواهب الهی است و میتواند الگویی عملی و کاربردی برای تربیت اخلاقی انسان امروز باشد.