رویکردهای ارتباطی در به‌کارگیری هنرهای نمایشی برای آموزش سلامت: یک مطالعه کیفی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت رسانه، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه‌طباطبائی، تهران. ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه: rayehe.ramezani@atu.ac.ir

2 استاد، گروه روزنامه‌نگاری، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه‌طباطبائی، تهران. ایران. رایانامه: keya@atu.ac.ir

doi
10.22034/lrsi.2026.563836.1485
چکیده

هدف: هدف این پژوهش، شناخت ویژگی‌های تئاتر آموزشی و کارکردهای آن جهت آموزش پیام‌های بهداشتی و سلامت از منظر استادان و صاحب‌نظران حوزه ارتباطات و تئاتر است. روش پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با تکنیک تحلیل مضمون انجام شده است. همچنین جهت رسیدن به پاسخ پرسش‌های پژوهش با 12 نفر از متخصصان و صاحب‌نظران عرصۀ ارتباطات سلامت و تئاتر آموزشی مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است.یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که اگر در نظر داریم تا پیام‌های بهداشتی و سلامت از طریق رسانه تئاتر اثرگذار باشد باید «متناسب با سلیقۀ مخاطبان باشد»، «صریح، ساده و قابل فهم باشد» و «خودکارآمدی را به مخاطب انتقال دهد».نتایج: نتایج این پژوهش نشان می دهد که یکی از حوزه‌های مهم ارتباطات سلامت، «آموزش از طریق سرگرمی» است. تئاتر آموزشی می‌تواند به عنوان یکی از مهمترین و کارآمدترین روش‌های آموزش از طریق سرگرمی مورد توجه قرار گیرد و به استفاده و مورد کاربرد کارهای آموزشی قرار گیرد. استفاده از این نوع تئاتر در مکان‌های عمومی برای جلب توجه مردم بسیار می‌تواند موثر واقع شود. آموزش از طریق سرگرمی در هر برهه و قشری متناسب با آن قشر تعریف می‌شود ولی تئاتر آموزشی می‌تواند بسیار منطبق با اصول آموزش از طریق سرگرمی و پیاده کردن اهداف ارتباطی سلامت در جامعۀ روستایی، شهری یا بین زنان خانه‌دار و یا گروه‌های دیگر باشد.