رویکردها و جهت‌گیری‌ها در پژوهش‌های کاربردشناختی قرآن در ایران: مروری نظام‌مند

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

2 هیئت علمی بخش علوم قرآن و فقه، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

doi
10.22034/isqs.2025.50315.2354
چکیده

‎ کاربردشناختی شاخۀ مهمی از زبان‌شناسی است و کمک می‌کند تا فراتر از معنای تحت‌اللفظی، به واژه‌ها و گزاره‌ها نظر و به ما امکان می‌دهد بر نحوه ساخت معنا در زمینه‌های خاص تمرکز کنیم. هدف پژوهش حاضر، بررسی رویکردها و جهت‌گیری‌ها در پژوهش‌های کاربردشناختی قرآن در ایران از دریچۀ مرور نظام‌مند است. مطابق یافته‌های آماری، اولین پژوهش کاربردشناختی دست‌کم در دهۀ 60 در ایران انجام گرفته اما در حوزۀ قرآن، نخستین پژوهش به دهۀ 70 بازمی‌گردد که بیشتر به شکل پایان‌نامه توسط دانشجویان رشتۀ زبان انگلیسی سامان‌ یافته است. تحلیل رویکردها و جهت‌گیری‌ها نشان می‌دهد که دست‌کم سه رویکرد پژوهشی وجود دارد: اول. «تحلیل گفتمان و کنش‌های گفتاری در قرآن»، دوم. «مقایسه و سنجش ترجمه‌های قرآن کریم» و سوم. «ماهیت شناسی، سنجش و بومی‌سازی نظریه‌های کاربردشناختی». رویکرد نخست در سه جهت‌گیری، «حل مسئله و شبهه پژوهی»، «استخراج راه‌کارهای قرآنی» و «پیاده‌سازی و کشف کنش‌های گفتاری» تحلیل شد. رویکرد دوم به مقایسه ترجمه‌ها به گونه‌های متفاوت نظیر تأثیر جنسیت مترجم بر پایۀ نظریه‌های زبانشناختی پرداخته است. رویکرد سوم به ماهیت شناسی، نسبت سنجی با آموزه‌های اسلامی در راستای بومی‌سازی و ارائه اصول و مبانی اهتمام ورزیده که از دسته رویکردهای ارزشمند در چنین مطالعاتی است. همچنین ازجمله آسیب‌های عمده پژوهش‌های کاربردشناختی حوزۀ قرآن، می‌توان به عدم توجه به تبار و اعتبار نظریه‌ها نسبت به متن قدسی قرآن اشاره نمود.