اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش‌آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی تربیتی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.

2 استادیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.

3 دانشیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران

doi
10.22038/mjms.2024.77700.4511
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش‌آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه انجام گرفت. پژوهش حاضر کاربردی، از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش‌آموزان دختر و پسر دچار درماندگی آموخته شده بود که در دوره دوم متوسطه در سال تحصیلی 1402-1401 در شهرستان فیروزآباد فارس مشغول به تحصیل بودند. در این پژوهش تعداد 35 دانش‌آموز دچار درماندگی آموخته شده با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایش (18 نفر) و گواه (17 نفر) جایدهی شدند. دانش‌آموزان حاضر در گروه آزمایش آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی را طی هفت هفته در 7 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه شایستگی اجتماعی، پرسشنامه پایستگی تحصیلی و پرسشنامه درماندگی آموخته شده بود. داده‌ها پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر شایستگی اجتماعی (0001>P؛ 64/0=Eta؛ 16/59=F) و پایستگی تحصیلی (0001>P؛ 67/0=Eta؛ 94/67=F) دانش‌آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه تأثیر معنادار دارد. بر اساس یافته‌های پژوهش می‌توان چنین نتیجه گرفت که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی با بکارگیری مفاهیمی همچون تعیین هدف، مدیریت زمان و برنامه‌ریزی، خودانگیزشی رفتاری و و خودانگیزشی شناختی می‌تواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود شایستگی اجتماعی و پایستگی تحصیلی دانش‌آموزان دچار درماندگی آموخته شده دوره دوم متوسطه مورد استفاده قرار گیرد.