اثربخشی برنامه والدگری مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر بر خودکنترلی هیجانی مادران دارای کودک با علائم اختلالات رفتاری

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی ، گروه روانشناسی بالینی ، دانشکده پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.

2 استادیار، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22038/mjms.2025.83597.4800
چکیده

هدف: مشکلات رفتاری از جمله اختلالات روانی است که می‌تواند تحت تاثیر ویژگی‌های روانشناختی و هیجانی والدین از جمله خودکنترلی هیجانی در کودک بروز کند و یا تشدید شود. از اینرو، این مطالعه با هدف اثربخشی برنامه والدگری مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر بر خودکنترلی هیجانی (تکانشگری، تکالیف ساده، خطرپذیری، ترجیح فعالیت‌های جسمی، خودمحوری و بی ثباتی خلقی) مادران دارای کودک با علائم اختلالات رفتاری انجام شد.روش بررسی: مطالعه از نوع نیمه تجربی پیش‌آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. بدین منظور از بین مادران دارای کودک با علائم اختلالات رفتاری در شهر ایذه که به مرکز مشاوره آفریدون در سال 1402-1403، مراجعه کرده بودند، با روش نمونه گیری هدفمند، 30 مادر دارای کودک با علائم اختلالات رفتاری (کسب نمره بالاتر از 18 در پرسشنامه مشکلات رفتاری راتر و همکاران (1964) انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش، برنامه والدگری مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر ساندرز و همکاران (2012) را به مدت 12 جلسه 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای یک جلسه)، دریافت کردند. گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکنترلی هیجانی گراسمیک و همکاران (1993) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و به وسیله نرم افزارSPSS نسخه 26 انجام شد. سطح معنی‌داری نیز 01/0 در نظر گرفته شد.یافته‌ها: یافته‌های استنباطی نشان دادندکه برای ابعاد خودکنترلی هیجانی (تکانشگری، تکالیف ساده، خطرپذیری، ترجیح فعالیت‌های جسمی، خودمحوری و بی ثباتی خلقی)، عامل زمان و تعامل زمان و گروه در سطح معناداری (01/0≥p) نشان می‏‏دهد.