بررسی میزان قرآنخوانی و درک معنا و ترجمه قرآن در ایران (برپایه دادههای پیمایش ملی سنجش شاخصهای توسعه فرهنگ قرآنی در سال 1400)
نویسندگان
1 دانش آموختة دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه قرآن و حدیث، قم، ایران
2 دانشآموخته دکتری مدیریت دولتی، دانشگاه تهران، پردیس فارابی، قم، ایران
3 گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم و تحقیقات اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
4 دانشآموخته دکتری برنامهریزی حمل و نقل، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
doi
10.22034/isqs.2023.41689.1987چکیده
سنجش دین داری به عنوان یکی از مباحث مهم جامعهشناسی دین، میتواند کمک زیادی به سیاستگذاری و برنامهریزی بخصوص در جوامع دینی کند. به علاوه سنجش درست و علمی میزان دینداری میتواند انگارههای گوناگون در خصوص جایگاه دین و عملکرد دینی حاکمیت در کشور را اصلاح نماید. میزان خواندن قرآن و توجه به معنای آیات و ترجمه آنها به عنوان یکی از نمودهای مهم و قابل سنجش و اندازهگیری رفتار دینی در سطح جامعه اسلامی، یکی از شاخصهایی است که علاوه بر نشان دادن وضعیت دینی، میزان موفقیت سیاستها و برنامههای این حوزه را نیز روشن میکند. در این پژوهش با استفاده از روش تحقیق آمیخته و نیز بکار گیری روش پیمایش در سطح ملی، کوشش شده شاخصهای توسعه فرهنگ قرآنی در کشور به دقت بررسی و سنجیده شود. حجم نمونه برابر 1500نفر بوده است که به تفکیک جنس، مذهب، محل سکونت، سطح تحصیللات و سن نمونه گیری شدهاند. از بررسی دادههای به دستآمده پژوهش، این نتایج به دست آمده است: ارتباط معنا داری میان جنسیت و میزان قرآن خواند افراد وجود دارد. ارتباط مستقیمی میان سطح تحصیلات و قرآن خواندن روزانه و درک معنای آیات وجود دارد. ارتباط معناداری میان مذهب و میزان قرآن خواندن افراد به چشم میخورد.
