پیشگیری از وقوع بحرانهای مرزی و جنگ مبتنی بر رویکرد مدیریتی مقام معظم رهبری (بازه زمانی ۱۴۰۱-۱۳۶۸)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، مسائل ایران، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد، گروه اندیشهی سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)
3 دانشیار، گروه مسائل ایران، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه مسائل ایران، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
بحرانهای مرزی و جنگ همچون: بحران خطرآغاز مجدد جنگ در پی ارتحال امام (ره) و امیدواری دشمنان به پایان کار انقلاب، جنگ اول و دوم خلیج فارس، خروج آمریکا از افغانستان و حاکمیت طالبان براین کشور و تحرکات و درگیری نظامی آذربایجان با ارمنستان در نوار مرزی ایران، چنانچه با تدبیر به هنگام رهبری و فرمانده کل قوا مبنی بر تقویت آمادگیهای دفاعی و در مواردی اعلام بی طرفی و عدم دخالت نظامی، پیشگیری نمیشد، ممکن بود صدمات جبران ناپذیری از سوی استکبار بر کشور وارد گردد. این مقاله به دنبال پاسخ به آن است که: رهبری نظام، چگونه از بروز بحرانهای مرزی و جنگ در دوره زعامت خود (1401-1368) پیشگیری کردهاند؟ روش انجام تحقیق به صورت توصیفی و تحلیل مضمون و به شیوهی کیفی میباشد. در فرایند مقاله، پس از بررسی مفاهیم و ویژگیهای بحران و مدیریت بحران، بحرانهای مورد مطالعه بازخوانی، سپس به تحلیل مضمون تعداد نه سخنرانی، مواضع، و بیانات مقام معظم رهبری و فرمانده کل قوا در مقطع بحران ها پرداخته شد. یافتهها بیانگر آن است که، از میان تعداد 78 مفاهیم و مضامین استخراج شده، تعداد 38 مضمون پایهای، 34 مضمون سازماندهنده و 6 مضمون فراگیر شناسایی شد و برمبنای تفسیر دادهها میتوان گفت فرمانده کل قوا با تکیه بر برخی مولفههای مدیریتی خود همچون: دشمنشناسی، بصیرت و آگاهیبخشی، مردمگرایی، استکبارستیزی، معنویت گرایی و ارکان اجرایی و نظامی، توانستند از وقوع بحرانهای مرزی و جنگ در دورهی زعامت خود پیشگیری نمایند و کشور و مردم را از آسیبهای احتمالی دور نمایند.