بررسی بدیهیات اخلاقی از منظر امام خمینی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه اخلاق مؤسسه امام خمینی (ره)، قم، ایران.
doi
10.22034/re.2026.543625.2107چکیده
فلسفه اخلاق به مبادی تصوری و تصدیقی علم اخلاق میپردازد که معرفتشناسی اخلاق یکی از مباحث فلسفه اخلاق محسوب میشود و بدیهیات اخلاقی که برای توجیه گزارههای اخلاقی نظری مفید است از مباحث معرفتشناسی اخلاق به حساب میآید. برخی اندیشمندان برای توجیه گزارههای اخلاقی از بدیهیات نظری استمداد میگیرند و برخی همچون امام خمینی و آیتالله جوادی آملی برخی گزارههای اخلاقی مانند «عدالت خوب است» و «ظلم بد است» را بدیهی میداند و گزارههای اخلاقی نظری را با ارجاع به این گزارههای بدیهی توجیه میکنند؛ این تحقیق بر آن است تا دیدگاه امام خمینی را درباره بدیهیات اخلاقی از نوشتههایشان تبیین و بررسی نماید. ایشان برای تبیین بداهت گزارههای بدیهی در اخلاق، این گزارهها را سازگار با فطرت بشری قلمداد میکند و با دستهبندی موضوعات اخلاقی، موضوعات گزارههای بدیهی اخلاق را در زمره موضوعاتی میداند که معنای حسن و قبح در ذات آنها وجود دارد و معنای ذاتی در اینجا به معنای ذاتی باب برهان است؛ اما به نظر میرسد بدیهیات اخلاقی در زمره گزارههای تحلیلی هستند و نمیتوانند با خارج از انسان ارتباط برقرار کنند و مصادیق خود را بشناسانند؛ ازاینرو برای توجیه گزارههای اخلاقی به بدیهیات عقل نظری نیاز است؛ افزون بر اینکه در ذاتی بودن قبح دروغگویی که امام خمینی بدان معتقد است، ابهام وجود دارد؛ زیرا موضوع قبح دروغگویی در برابر دشمن برای حفظ اسرار از منظر امام خمینی نیز تغییر میکند و ذیل دروغگویی اجمالی قرار نمیگیرد.