تحلیل عوامل شکلگیری سیاستهای فضایی مؤثر بر توسعه گردشگری در مناطق روستایی مطالعه موردی: استان خوزستان
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jrur.2024.372184.1911چکیده
مطالعه حاضر به تحلیل عوامل شکلگیری سیاستهای فضایی مؤثر بر توسعه گردشگری در مناطق روستایی استان خوزستان پرداخته است. این تحقیق از نظر روششناسی، توصیفی و تحلیلی و از حیث گردآوری دادهها به طریقه اسنادی و پیمایشی انجام گرفت. برای دستیابی به هدف از طریق دادهکاوی اسناد منطقهای مرتبط با موضوع تحقیق در استان، تعداد 410 زیر مقوله در قالب دوازده مقوله تبیینکننده عوامل شکلگیری سیاستهای فضایی مرتبط با توسعه گردشگری روستایی منطقه استخراج شدند. به اقتضای محتوای سؤالات، یک مجموعه 35 نفره مرکب از کارشناسان هفت سازمان استان خوزستان جهت پاسخگویی به پرسشنامه مدنظر قرار گرفت. برای شناخت وضعیت سیاستهای فضایی در استان، نتایج ضرایب نهایی مقولهها حاصل از میانگین اوزان روشهای وزن دهی تصمیمگیری چند شاخصه نشان داد که مقولههای اقتصاد و تولیدات کشاورزی، توانمندیهای فرهنگی و طبیعی و تعادل ساختار سرزمینی با دریافت امتیازات بین 10/0 تا 09/0، بهترین وضعیت برای تحقق توسعه گردشگری روستایی در استان را نشان دادند. همچنین، جهت تشخیص سیاستهای فضایی اثرگذار بر توسعه گردشگری روستایی، نتایج حاصل از آزمونهای همبستگی کندال و اسپیرمن مشخص نمود که بهاستثنای اقتصاد و تولیدات کشاورزی، سایر مقولهها با سطوح کلی توسعه گردشگری روستایی در استان رابطه معنادار و مثبتی برقرار ساختهاند. نتایج ترکیب روشهای تصمیمگیری چند شاخصه فازی با سیستم اطلاعات جغرافیایی برای تعیین وضعیت توسعه گردشگری روستایی استان بر پایه تعامل سطوح کلی این جریان با مقولههای سیاستهای فضایی نشان داد که سهم طبقات مناسب، متوسط و نامناسب از منطقه به ترتیب 0/20 درصد یا شش شهرستان، 7/26 درصد یا هشت شهرستان و 3/53 درصد یا شانزده شهرستان است.