سنجش پایداری نظامهای بهرهبرداری در روستاهای استان چهارمحال و بختیاری
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، ایران
doi
10.22059/jrur.2024.368800.1889چکیده
یکی از مباحث اصلی در توسعه بخش کشاورزی الگوی نظامهای بهرهبرداری میباشد. با رشد روزافزون جمعیت، نیاز به مواد غذایی بیشتر میشود، در این وضعیت برای تأمین غذا و خودکفایی کشاورزی باید به یکی از مسائل بنیادی کشاورزی، یعنی نظامهای بهرهبرداری، توجه خاصی مبذول شود. به همین منظور هدف از این پژوهش، سنجش پایداری نظامهای بهرهبرداری در استان چهارمحال و بختیاری میباشد. جامعه آماری پژوهش موردنظر را بهرهبرداران خرد دهقانی و تعاونی تولید روستایی استان چهارمحال و بختیاری تشکیل دادهاند. با توجه به گستردگی جامعه آماری حجم نمونه تحقیق با استفاده از فرمول کوکران در مجموع، 750 بهرهبردار بود. بهمنظور مقایسه دو نظام بهرهبرداری حجم نمونه در نظام بهرهبرداری خرد دهقانی 380 و تعاونی تولید 370 بهرهبردار تعیین شد. ابزار اصلی تحقیق پرسشنامه محقق ساخته است، که دادههای آن توسط نرمافزار SPSS22 و مدل ویکور مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد، در نظامهای بهرهبرداری تعاونی تولید تعداد 7 تعاونی از پایداری،10 تعاونی نیمه پایدار و 4 تعاونی از ناپایدار برخوردارند. همچنین در نظام بهرهبرداری خرد دهقانی در 2 شهر فرخشهر و سامان این نظام پایدار، سودجان، شیخ شبان، بن، دستنا، بلداجی، فرادنبه، حیدری و آلونی نیمه پایدار و نافچ، شمسآباد، آورگان، گندمان، کنرک، امام قیس، دهنو، بهشت آباد، گهرو، تیشنیز و جونقان کاملاً ناپایدار میباشند.