ارتباط علّی نگرش دینی با اثربخشی سازمانی با نقش میانجی عدالت سازمانی، اعتماد سازمانی و رضایت شغلی در مدیران ورزش نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، گروه علوم انسانی تربیت بدنی و علوم ورزشی،واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 نویسنده مسئول : استادیار رشته مدیریت ورزشی ، گروه علوم انسانی تربیت بدنی و علوم ورزشی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،
3 استاد رشته مدیریت ورزشی، گروه علوم انسانی تربیت بدنی و علوم ورزشی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
چکیده
اثربخشی سازمانی مقوله پیچیدهای است که با عوامل زیادی در ارتباط است. باورها و نگرش افراد سازمان یکی از عوامل مرتبط و اثرگذار بر اثربخشی سازمانی است. توجه به دیگر عوامل تأثیرگذار بر اثربخشی سازمانی مدیران ورزش در نیروهای مسلح میتواند نقشی کلیدی در توسعه توان دفاعی کشور ایفا کند. هدف این پژوهش بررسی ارتباط علی نگرش دینی با اثربخشی سازمانی با نقش میانجی عدالت سازمانی، اعتماد سازمانی و رضایت شغلی در مدیران ورزش نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است. پژوهش از نوع توصیفی و رابطه علّی (معادله ساختاری) بود. نمونهها 234 نفر و به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. بهمنظور اندازهگیری متغیرهای پژوهش برای نگرش دینی از پرسشنامه نگرش دینی گلاک و استارک، اثربخشی سازمانی از پرسشنامه اثربخشی سازمانی هسو (2002)، عدالت سازمانی از پرسشنامه عدالت سازمانی نیهوف و مورمن، اعتماد سازمانی از پرسشنامه اعتماد سازمانی الونن و برای رضایت شغلی از پرسشنامه رضایت شغلی مینه سوتا (MSQ) استفاده شد. نتایج آماری نشان داد اثر میانجی عدالت و اعتماد سازمانی، مثبت و مستقیم است و با افزایش عدالت و اعتماد سازمانی اثر نگرش دینی بر اثربخشی سازمانی افزایش مییابد؛ ولی رضایت شغلی نمیتواند در رابطه نگرش دینی با اثربخشی سازمانی نقش واسطهای داشته باشد. تقویت مبانی اعتقادی و نگرشهای دینی میتواند به گسترش عدالت و اعتماد در سازمان کمک کند که این تقویتها مثبت و مستقیم میتواند به افزایش اثربخشی در سازمان منجر شود.
