الگوی فضایی میزان تابآوری کالبدی سکونتگاههای روستایی شهرستان املش در برابر زمینلغزش
نویسندگان
1 استاد، گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
3 استادیار، گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
doi
10.22059/jrur.2023.364059.1866چکیده
در این پژوهش میزان تابآوری کالبدی سکونتگاههای روستایی شهرستان املش در برابر زمینلغزش به سه روش تحلیل سلسلهمراتبی، جمع وزنی و شاخص همپوشانی بررسی شد و سپس با استفاده از شاخصهای آمار مکانی، الگوی فضایی میزان تابآوری روستاها تعیین گردید. بدین منظور از 10 معیار شیب، فاصله از گسل، کیفیت ابنیه، مواد و مصالح، عمر ساختمان، لرزهخیزی، زمینشناسی، جهت شیب، عرض معابر و ارتفاع به ترتیب اهمیت استفاده شد. همچنین از دو روش آماره I موران محلی و تحلیل نقاط داغ (G* گتیس-اورد) برای شناسایی الگوها استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان تابآوری کالبدی سکونتگاههای روستایی در مقابل زمینلغزش بین تابآوری خیلی کم تا خیلی زیاد متغیر بوده و روستاهای با تابآوری خیلی بالا در محدوده شمال شرقی و روستاهای با تابآوری خیلی پایین در محدوده شمال غربی و در بخش جلگهای و کوهپایهای شهرستان املش قرار دارند. در ناحیه کوهستانی شهرستان نیز روستاهای با تابآوری کم و متوسط در هر سه مدل موردبررسی قابلمشاهده بودند. در این راستا نتایج آماره I موران محلی بیانگر وجود خوشه بالا - بالا (HH) و پایین - پایین (LL) در شمال شرقی و شمال غربی ناحیه موردمطالعه است که این الگوها در روستاهای ناحیه جلگهای و کوهپایهای نیز پدیدار شدهاند. همچنین وجود نقاط داغ گرم و سرد در شمال شرق و شمال غرب شهرستان به اثبات رسیده و با 3 انحراف معیار مثبت و منفی در سطح اطمینان 99 درصد در ناحیه جلگهای و کوهپایهای نمایان شدهاند. اکثر روستاهای شهرستان دارای تابآوری متوسط نسبت به پدیده زمینلغزش بوده و رفتار تصادفی آنها توسط دو آماره I موران محلی و تحلیل نقاط داغ مورد تأیید قرار گرفت. درمجموع نقاط روستاهای با تابآوری بالا و پایین با الگوی خوشهای بالا - بالا و پایین - پایین I موران محلی و نقاط داغ و سرد G* گتیس-اورد در هر سه مدل تحلیل سلسلهمراتبی، جمع وزنی و شاخص همپوشانی منطبق بودند.