تحلیل نقش سرمایه اجتماعی بر مشارکتپذیری در طرحهای ساماندهی بافتهای فرسوده با رویکرد بازآفرینی شهری(مورد پژوهی: منطقه 12 شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
رویکرد بازآفرینی شهری در پاسخ به عدم توجه به جنبههای اجتماعی و به طور اخص مشارکت شهروندان در طرحهای ساماندهی بافت فرسوده و تأکید صرف بر جنبههای اقتصادی و کالبدی که منجر به شکست این طرحها بوده مطرح شده است. توجه به مشارکت به عنوان یک رکن اصلی در بازآفرینی شهری، نظر پژوهشگران را به سمت عوامل موثر در ارتقای مشارکت جلب کرده است. طبق مطالعات عامل سرمایه اجتماعی به عنوان یک مولفه موثر در میزان مشارکت شهروندان در طرحهای بهسازی نوسازی مطرح است و این مولفه را به یک مولفه دارای اهمیت در رویکرد بازآفرینی تبدیل کرده است. هدف مقاله حاضر تحلیل نقش سرمایه اجتماعی در مشارکتپذیری در طرحهای ساماندهی بافت فرسوده با رویکرد بازآفرینی شهری میباشد. روش مورد استفاده در این مقاله توصیفی–پیمایشی و جامعه آماری شامل ساکنین منطقه 12 شهر تهران بوده و به منظور آزمون فرضیهها از روش همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که بین شاخصهای سرمایه اجتماعی و مشارکتپذیری رابطه معنادار و مثبت وجود دارد و سرمایه اجتماعی 67 درصد از واریانس تغییرات مشارکتپذیری در طرحها را تبیین میکند. مدل پژوهش نیز از برازش مناسبی برخوردار بوده و انطباق مطلوبی بین مدل ساختاری شده با دادههای تجربی فراهم گردیده است.
