گونهشناسی کالبدی الگوهای معاصر خانههای بافت تاریخی روستای سیفآباد بالایی (قدیم) شهرستان کازرون
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jrur.2023.341927.1735چکیده
شناسایی، احیاء و حفاظت از بافت تاریخی باارزش روستایی در جهت حفظ میراث فرهنگی و تاریخی اهمیت دارد و علاوه بر حفظ فرم و شکل آن، حافظ مجموعهای از باورها و ارزشهای محلی نیز خواهد بود. بنابراین شناخت و دستهبندی صحیح گونههای مختلف معماری میتواند در درک بهتر فضا، حفاظت از آن و نیز دستیابی به شیوههای جدید طراحی مفید واقع گردد. بر این اساس، هدف از پژوهش حاضر بررسی و گونهشناسی کالبدی خانههای تاریخی روستای سیفآباد بالایی (قدیم) از دیدگاه گونهشناسی خانههای تاریخی باتوجهبه شاخصهای معماری، تاریخی و شاخصهای برنامهریزی مسکن (کالبدی، کیفی، کمی،) است. روش پژوهش از نوع تحقیقات کاربردی و ازنظر شیوه انجام توصیفی- تحلیلی است. جهت جمعآوری اطلاعات موردنظر، از دو روش کتابخانهای و میدانی استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که، ازنظر سابقه سکونت در روستا و محیط اطراف آن، 5 دوره تاریخی؛ ازنظر پلان خانههای روستا: 4 گونه؛ 6 گونه متفاوت طاقچه، 2 گونه متفاوت حوض آب، در ارتباط با سقف خانههای روستا، 3 نمونه تاق مختلف شامل: 1- تاق جناغی، 2- تاق گُنبدی مدور و 3- تاق چَملِهای (آبانباری) در روستا شناسایی شده است. مصالح بهکاررفته در ساخت خانههای تاریخی روستا شامل: خشتی و یا سنگچین با سقفی چوبی و یا گِلی، سنگ و گچ و سیمان استفاده شده است.