روستائیان و رفتارهای محیطزیستی (مطالعهای کیفی در باب چگونگی وضعیت جامعهپذیری محیطزیستی در روستاهای غرب گیلان)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دکتری، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
doi
10.22059/jrur.2023.92916چکیده
یکی از بنیادیترین سازوکارهای نهادینهسازی فرهنگ حفاظت از محیطزیست، توسعه آموزههای محیطزیستی از طریق آموزش، پرورش و بهطورکلی، جامعهپذیری است. هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت و چگونگی جامعهپذیری محیطزیستی در استان گیلان (روستاهای طوالش) به روش کیفی است. جامعه مطالعاتی این تحقیق شامل 40 نفر از روستائیان و کارشناسان است که با استفاده از نمونهگیری هدفمند مورد مصاحبه نیمهساختیافته قرار گرفتند. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی مبتنی بر قیاسی جهتدار و بهواسطه کدگذاری، مقولهبندی و یافتن روابط قاعدهمند بین مقولات و مفهوم انجام شد. اعتبار تحقیق به دو شیوه باورپذیر کردن گزینشی و ارزیابی اعتبار به روش ارتباطی حاصل گردید. بر اساس مفهوم «جامعهپذیری محیطزیستی» بهعنوان مفهوم اصلی تعدیلیافته مبتنی بر نظریه ارزشهای مادی/فرامادی اینگلهارت، 4 مقوله، 6 زیرمقوله و 8 کد استخراج و تحلیل شد. نتایج تحقیق حاکی از وضعیت ضعیف جامعهپذیری محیطزیستی در نواحی روستایی و وجود چالشها و موانع جدی در این زمینه است. بهعبارتدیگر، کارگزاران جامعهپذیری در زمینه جامعهپذیری محیطزیستی روستائیان موفق نبودهاند. گزاره نظری حاصل از مجموع این یافتهها عبارت است از: در نواحی روستایی، تولید فرهنگ حفاظت از محیطزیست تحت لوای ساختار آموزشوپرورش غیررسمی و رسمی مورد اهتمام جدی قرار نگرفته است. همچنین، این وضع بیانگر ناکارآمدی عملکرد آموزشی سایر سازمانها در این زمینه است که موجب شد تا جامعه روستایی در معرض جامعهپذیری محیطزیستی قرار نگیرد. بهطورکلی، نتایج تحقیق حاضر بیانگر توسعهنیافتگی آموزشوپرورش محیطزیستی در روستاها و درنهایت، عدم پرورش شناختی محیطزیستی روستائیان است.