تأثیر گردشگری بر اقتصاد روستاهای بین‌راهی (موردمطالعه: روستای گوراب و شهر زنگنه شهرستان ملایر)

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22059/jrur.2023.92922
چکیده

امروزه صنعت گردشگری به‌عنوان یکی از پرشتابان‌ترین بخش‌های اقتصادی و یکی از مناسب‌ترین ابزارهای بازآفرینی و احیای مجدد مناطق روستایی برای نیل به توسعه پایدار مطرح است. در این رابطه، روستاهای بین راهی به دلیل موقعیت خود، خدمات گردشگری و فروش سوغات و محصولات و فرآورده‌های کشاورزی و باغداری به مسافران و گردشگران ارائه می‌کنند که نقش کلیدی در توسعه اقتصادی آن‌ها دارد. بر این اساس، هدف از این پژوهش شناخت و تحلیل نقش گردشگری بر اقتصاد روستاهای بین راهی در روستا شهر زنگنه و گوراب است که در کنار بزرگراه اراک - ملایر واقع شده‌اند. روش پژوهش توصیفی تحلیلی است. جامعه آماری، ساکنین روستای گوراب و شهر زنگنه است که با فرمول کوکران تعداد 266 خانوار به‌عنوان نمونه انتخاب گردید. اقتصاد گردشگری روستایی شامل پنج مؤلفه بازساخت اقتصادی، پایداری اقتصادی، گردشگری کشاورزی، گردشگری غیر کشاورزی و مشارکت جامعه محلی است. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و Smart PLS انجام شده است. نتایج حاکی از تأثیر معنادار ارائه خدمات به گردشگران و مسافران بین راهی بر اقتصاد گردشگری این سکونتگاه‌ها دارد. همچنین با تحلیل معیار R2، بیشترین تأثیر خدمات به گردشگران به بازساخت اقتصادی با مقدار 385/0 و کمترین تأثیر آن به مشارکت جامعه محلی با مقدار 241/0 به دست آمد. جهت توسعه اقتصاد گردشگری روستاهای بین راهی، استفاده از ظرفیت‌ها و فراهم کردن زیرساخت‌ها و امکانات رفاهی و اقامتگاه‌های بوم‌گردی، منطبق با ویژگی‌های محیطی امری ضروری است.